สวัสดีครับ ท่านอาจารย์ ม.ล.ชาญโชติ

อาจารย์สบายดีนะครับ ผมแวะเข้ามาแสดงความชื่นชม เห็นหัวข้อที่อาจารย์บรรยายแล้ว รู้สึกตื้นตันใจครับที่สังคมไทยบ้านเรายังคงมีผู้ใหญ่ที่ดี ที่ให้ความสำคัญกับเรื่องเหล่านี้ และผมก็เชื่อว่ายังมีอีกมากแต่ส่วนใหญ่เป็นพลังเงียบที่ไม่ค่อยได้รับโอกาสเปิดสู่สังคมภายนอก

เมื่อสัปดาห์ที่แล้วผมมีโอกาสได้ไปสนทนาธรรมกับหลวงตา ที่วัดบ้านอ้อ จ.อยุธยา หลวงตาเล่าให้ผมฟังว่า ท่านอุปการะเลี้ยงดูเด็กๆที่ขาดพ่อ-แม่ มาเป็นเวลานานแล้วจนถึงปัจจุบันท่านก็ยังรับอุปการะเด็กๆเหล่านี้อยู่ ท่านบอกว่าเด็กหลายคนเติบโตมีชีวิตจากข้าวก้นบาตรของหลวงตา แล้วไปได้ดิบได้ดี เป็นใหญ่เป็นโต มีตำแหน่งหน้าที่การงานที่ดี เด็กพวกนี้ส่วนใหญ่ไม่เคยลืมอดีตของตนเอง ไม่เคยลืมคำสอนของหลวงตา ทำงานอย่างมีจรรยาที่ดี มีศีลธรรมในการใช้ชีวิต อาจมีบ้างที่ลืมตัวนอกลู่นอกทางแต่หลวงตาก็บอกว่ามีส่วนน้อย "เราคงไม่สามารถทำให้ใครเป็นคนดีได้ทั้งหมด" ผมฟังหลวงตาเล่าก็รู้สึกปลาบปลื้ม ปีติ ครับและคิดว่าหากเราในฐานะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา หากเรามีโอกาสครั้งหนึ่งในชีวิต ได้พบเจอผู้บังคับบัญชา ผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีจิตใจเต็มไปด้วยคุณธรรม ก็ถือได้ว่าไม่เสียโอกาสในการได้เกิด และถือว่าเป็นมงคลอย่างหนึ่งในชีวิตนี้เลยก็ว่าได้

ขอชื่นชมท่านอาจารย์ในการทำหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ในครั้งนี้ ซึ่งผมคิดว่าเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ คนทั่วไปมีความเห็นอย่างไรผมไม่ทราบ บางคนอาจคิดว่าเป็นเรื่องที่ไม่สำคัญ ใครๆก็รู้กันอยู่แล้ว ความจริงแล้วก็คือแค่รู้จักเท่านั้นครับ แต่น้อยคนนักที่จะรู้จริง รู้แจ้ง และรู้จบ ด้วยการลงมือปฏิบัติ ฝึกฝนด้วยตนเอง เท่านั้น

มีโอกาสผมจะแวะมาเยี่ยมชมแลกเปลี่ยนเรียนรู้อีกนะครับอาจารย์