คุณระพีคะ ความรู้สึกแบบนี้ พึ่งเกิด จากการเรื่องราวจากบล็อกของคุณ ยังได้เขียนความรู้สึกนี้ในบล็อก เพราะมันไม่ได้เกิดความรู้สึกนี้ ขึ้นมาได้ง่ายๆๆ พี่สุไปเจอบล็อกไหน ที่พูดเกี่ยวกับดูแลพ่อแม่หรือคนแก่ พี่สุก็ได้เพียงสนับสนุน หรือส่งเสริมอุทาหรณ์ ไม่ให้เกิดกับใครเหมือนเกิดกับพี่สุคะ ก็ได้แค่นั้น ถ้าอยู่ๆ ไปเขียนเลย ความรู้สึกในช่วงนั้น อาจจะเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง นั่นคือความกตัญญูต่อแม่ และคิดถึงเท่านั้น อาจจะไม่รู้สึกเท่านี้คะ ถ้าหากว่า อยากให้ เรื่องนี้เป็นอุทาหรณ์กับคนอื่น คุณระพี คงต้องไปเลือก แล้วเชิญ พี่น้อง มิตร GTK เข้ามาอ่านคะ แต่จะมีคนสนใจอ่าน อุทาหรณ์กี่คน ถ้าคุณระพี ไม่เน้นว่า ไปดูเม้นท์พี่สุกันคะ  ก็อยู่ที่คุณระพี หวังดีต่อใครบ้าง ก็เชิญมาอ่านเลยคะ

-พี่สุยังไม่ค่อยคุ้นเคยคณระพี แต่เผอิญว่า สนใจ เรื่องนี้คะ ขอบคุณมากนะคะ และคิดว่า ถ้ามีเวลา จะเข้ามาอ่านเสมอคะ พี่สุเข้าได้กับทุกๆๆอาชีพคะ

-เพียงแต่ว่า ช่วงนี้ พี่สุ จิตอาสา เลี้ยงเหลน เป็นลูกตนเอง เลยทำให้เวลาที่เคยมี ไม่มีคะ บทความพี่สุทุกบท พยายามจะเน้นความคิดคะ ไปหละคะ

-เรื่องเม้นท์พี่สุ จะเม้นท์ยาวกว่าคนอื่นคะ เพราะพี่สุจะใส่ใจในเรื่องที่อ่านมากคะ

-