สวัสดีค่ะ พี่ครูคิม
- บ้านเดิมของน้องใกล้แม้น้ำแม่กลองค่ะ ใกล้ชนิดเดินไปประมาณ ๕ นาทีก็ถึงเขื่อน ใกล้ๆ กับสะพานข้ามแม่น้ำสมัยรัชกาลที่ ๕ ใกล้ตลาดโตรุ่งที่เราเรียกว่าสนามหญ้าที่ขึ้นชื่อว่าทั้งอาหาร ทั้งขนมนั้นอร่อยมากมาย แต่น้องถูกปลูกฝังว่าแม่น้ำนั้นน่ากลัว อย่าเข้าไปใกล้ จะเกิดอันตราย เข้าใจค่ะว่าครอบครัวเกรงจะเกิดอันตรายทางน้ำกับลูกหลานจนทำให้เรากลายเป็นคนไกลน้ำ ไกลคลองไปค่ะ .. ว่ายน้ำในแม่น้ำ ในคลองไม่เป็นค่ะ ว่ายน้ำเป็นแต่ที่สระว่ายน้ำ ..
- เมื่อก่อนริมเขื่อนที่น้องเคยอยู่มีเรือขนส่งโอ่ง กระถาง ต่างๆ นานา พาดท่อนไม้ยาวๆ จากเรือมาที่ริมเขื่อนเพื่อขนโอ่งไปยังรถที่จะส่งต่อไปยังร้านค้าในเมือง เห็นวิถีชีวิตของชาวเรืออยู่บ้างค่ะ เห็นเด็กๆ ว่ายน้ำ เที่ยวเกาะกราบเรือออกไปไกลแล้วก็ปล่อยตัวให้ลอย หรือว่ายน้ำกลับมาที่ฝัง เป็นภาพที่น่ารักมากค่ะ
- แต่เสียดายว่าเพียงไม่กี่ปีหลังจากที่ได้เห็นก็ต้องปรับเปลี่ยนไปเพราะทางราชการให้ขยับขยายไปขนส่งที่ท่าอื่นแทนซึ่งก็ไม่ทราบได้ว่าที่ไหนค่ะ เพราะมีการปรับเขื่อนให้ดูดี กลายเป็นที่ทำกิจกรรมของจังหวัดไป เพราะบริเวณนั้นส่วนหนึ่งเป็นส่วนของทางราชการค่ะ ที่ทำการป่าไม้จังหวัด และศาลากลางจังหวัด ซึ่งปัจจุบันอาคารเก่าแก่ได้กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดไปค่ะ จึงต้องทำทัศนียภาพบริเวณนั้นให้สวยงาม ไม่มีสิ่งใดมาบดบัง
- แต่เมื่อโตขึ้นน้องกลับมองกลับกันกับแนวทางของราชการหน่ะค่ะ สิ่งนี้สิค่ะคือสิ่งที่เราต้องรักษามันไว้ .. ขนาดน้องยังเด็กก็เกือบจะไม่ทันได้เห็น ไม่อยากจะคิดว่าภาพเหล่านี้เด็กรุ่นใหม่จะสามารถเห็นได้จากภาพเก่าเล่าเรื่องตามพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นเท่านั้นเสียแล้วหล่ะค่ะ ..