ปี 2549 ผมซึ้งเรื่องสุขภาพจิตเมื่อประสบภัยน้ำท่วมเลยครับ ต้องพายเรือไปทำงานเป็นเดือน ข้าวของเครื่องใช้บางอย่างในอำเภอก็ไม่มีขาย จะเข้าจังหวัดก็ไปทางไหนไม่ได้ทั้งนั้น ถนนขาดหมด ที่สำคัญมันไม่รู้ว่าเมื่อไรน้ำจะลด ไม่มีความหวัง เครียดสุด ๆ เลย
         ปีนี้ดีหน่อย ไม่ถึงกับพายเรือไปทำงาน ( แต่ถนนคอนกรีตในหมู่บ้านปีนี้น้ำก็ท่วมสูงนะ บางคนเขาก็เลิกใช้รถ แต่ผมก็ขับรถฝ่าน้ำไปเรื่อย บางวันก็ต้องโทร.เรียกช่างมาเอาน้ำออกจากจานจ่าย ) เข้าจังหวัดก็ยังอ้อมไปทางป่าโมกได้