ภาษามลายู ส่วนมากถ้าคำไทย 1 พยางค์ภาษามลายูจะ2พยางค์ จึงพูดหนักเบาแต่ละพยางค์ไม่เท่ากันเพื่อความรวดเร็ว คนพูดมลายูด้วยกันจะฟังพยางค์เล็กพยางค์น้อยทันหมด คนพูดไทยที่จะหัดพูดมลายูมักจะไม่ทันสังเกตพยางค์เล็กพยางน้อยเหล่านั้น พอพูดออกไปเจ้าของภาษาจึงฟังออกว่าเป็นคนหัดพูดเพราะเสียงเพี้ยน(แกแจะ แปและ/พูดเพี้ยน,ทองแดง)

ผมเองก็โดนบ่อย มันยากที่จะพูดเสียงเล็กเสียงน้อยนั้นให้ครบ

เช่น คุณหมอบอกว่า กินทีฮีด ทีฮีด/มาแก ซีกิ๊ ซีกิ๊ เขาก็เข้าใจแล้วครับ

มาแก=กิน ภาษากลาง(มาเลเซีย)คือ มากัน(makan) 

ซีกิ๊ = น้อย,นิด มาจาก ซือดิกิ๊ต(sedikit)

รู้แค่งูๆปลาๆครับ