ขออนุญาตแบ่งปันความรู้สึกหน่อยนะครับ

เมื่อบ่ายวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมรู้สึกเสียใจที่ระงับอารมณ์ไม่ได้ พูดรุนแรงกับลูกไป (ลูกผมอายุ ๕ ขวบ) เขาคงไม่ติดใจอะไรแต่เราก็รู้สึกผิด เขางองแงจะให้ผมซื้อวิตามินซีให้ แต่ผมไม่ได้ซื้อให้เพราะเห็นว่าเคยซื้อให้แล้วเขาเอาไปทิ้งเล่น ไม่ได้กิน จริงๆแล้วมันก็ไม่ใช่ว่าจะซื้อไม่ได้ ราคามันก็ไม่ได้แพง แต่เรารู้สึกมันไม่คุ้มค่า พออธิบายให้เขาฟังเขาก็ไม่ยอมรับรู้แล้วเอาแต่ร้องไห้ หลังจากกลับมาบ้านเขานอนหลับไปพอตื่นขึ้นมาตอนเย็นผมก็เรียกเขามา แล้วบอกถึงความไม่เหมาะสมในพฤติกรรมของเขา และบอกเขาว่าไม่ควรทำอีกนะ เขาก็รับปากว่าจะไม่ทำอีก แล้วเราก็ไปลอยกระทงกันอย่างมีความสุข

บทเรียนครั้งนี้บอกให้ผมรู้ว่า อย่าคิดว่าเรามีอารมณ์ได้เพียงฝ่ายเดียว เพราะลูกเราเขาก็เป็น คน เช่นเดียวกับเรา เวลาต่างฝ่ายต่างมีอารมณ์จึงยังไม่ควรเข้าปะทะ รอเวลาสักพักหนึ่งแล้วค่อยคุยกันน่าจะดีกว่า

ขอบคุณที่เปิดโอกาสให้ระบายออกนะครับ