สวัสดีครับพี่นงนาทครับ
- จะลองเรียบเรียงและถ่ายทอดไว้แบ่งปันกันเป็นบทเรียนบนรายทางน่ะครับ
- ภาพถ่ายย้อนแสงบรรยากาศยามเย็นอย่างนี้ให้ความรู้สึกปล่อยวางดีนะครับ
- ภาพอย่างนี้ สำหรับงานศิลปะแสง-เงา จะเรียกเป็นแนวการทำงานเพื่อโชว์น้ำหนักแสง-เงาโดยตรงในลักษณะนี้ว่าภาพแบบ Sillhouette ครับ มักเป็นเทคนิคของหมู่ผู้วิชาแก่กร้าจนไม่รู้จะเล่นพลิกเพลงอย่างไรแล้ว
- อีกทั้งเชื่อว่าผู้ยังมือไม่ถึงขั้น ก็จะต้องสร้างความสวยงามผ่านการใช้สีสันเยอะๆ เส้นสายอลังการ และแสง-เงาแพรวพราว ดังนั้น เทคนิคของงานในแนว Sillhouette ก็เลยจะทำในทางตรงกันข้าม โดยทำให้สวยงามและให้ความรู้สึกว่ามีสีสันและเรื่องราวทั้งที่ใความเป็นจริงแล้วแทบจะไม่ใช้สีเลย ใช้แต่น้ำหนักแสง-และเงาย้อนแสง ซึ่งความฉกาจของจอมฝีมือก็คือ เมื่อเป็นภาพย้อนแสงนั้น เรื่องราวทั้งหมดมันก็จะกลายเป็นสัดส่วนของเงาดำมากกว่าส่วนที่เป็นแสง ความเป็นศิลปะก็จะอยู่ตรงนี้ คือ ต้องเปลี่ยนกระบวนทรรศน์ของการเห็นว่า ในเงาย้อนแสงนั้นก็เป็นอีกมิติหนึ่งที่มีเรื่องราวและให้ความรู้สึกอันลึกซึ้งในทางศิลปะได้
- ก่อนนี้กว่า ๓๐ ปีเมื่อแรกเข้ากรุงเทพและเรียนศิลปะนั้น ผมรู้จักและเป็นมิตรกับตึก SCB รวมทั้งย่านประตูน้ำและแกลลอรี่แถวถนนเพชรบุรีเป็นอย่างดีครับ ทั้งที่ไม่ได้มีเงินพอฝากธนาคารเลย แต่ผมและเพื่อนๆมักจะไปเดินดูงานศิลปะทั้งในห้องโถงสำนักงานใหญ่และตามมุมต่างๆของตึก รวมทั้งชอบขอไปดูการทำสไลด์มัลติวิชชั่นซึ่งเป็นที่ทราบกันในวงการของยุคนั้นดีว่า ที่ ๑ ของประเทศอยู่ที่ SCB นั่นแหละครับ นึกถึงแล้วก็เป็นประสบการณ์ที่ให้ความสุขดีครับ