สวัสดีครับท่านอาจารย์ โสภณ

อ่านบันทึกนี้แล้วนึกถึงอดีต ครับ เด็กวัดคบกันมาถึง 50 กว่าปีก็มีหลายคน

แต่ผมเป็นเด็ก ปอเนาะ วัตรปฎิบัติโต๊ะครู ก็คล้ายๆกับพ่อหลวงตาหลวง

นึกถึงตอนที่ เล่นบอลกับเพื่อนๆ กำลังมัน โต๊ะครูเรียกให้เอาขยะไปเท ......

ผมเดินไปพลางด่าโต๊ะครูไปพลางว่าช่างลำเอี้ยงแกล้งใช้แต่เรา

แต่พอไปถึงโต๊ะครูบอก ว่าขนุนเหลืออยู่ สามยุมกินเสียก่อน แล้วเอาเปลือกไปทิ้ง

ว่าจะรู้ว่าท่านเมตรตา ก็หลงด่าท่านไปหลายคำแล้ว ทุกนี้ยังนึกถึงกลวิธีของครูอยู่

"คนแขนด้วนหยิบของไม่ได้ "

อันนี้ผมเคยอ่านพบเรื่อง คนแขนด้วนสองข้าง ขโมยกะทะ ทั้งๆที่มีพยานบุคคลยืนยันเห็นคนแขนด้วน ขโมย

แต่เขาให้การว่าเขาพิการ แขนสองข้าง ไม่มีปัญญายกกะทะใบใหญ่เอาไปได้

เมื่อไม่ยอมรับพร้อมกับอ้างความพิการของตัวเองเป็นพยาน ก็ไม่สามารถตัดสินได้

ผู้ตัดคดี ใช้อุบาย บอกว่า ไหนๆ กะทะนี้ก็ไม่มีเจ้าของแล้ว ไม่อยากวางไว้เกะกะที่นี้ ไครอยากได้เอาไปทำอะไรก็ยกเอาไป

คนแขนด้วนลืมตัว ใช้สองแขนที่ด้วนแค่ข้อศอก สอดเข้าไปในหูกะทะเหวี่ยงขึ้นทูนหัว คดีนี้จึงปิดลงได้....

เนื้อหาประมาณนี้ครับท่านอาจารย์ แต่บอกเล่าที่มาที่ไปไม่ได้แล้ว หากอจารย์มีข้อมูลอ้างอิง ก็ช่วยกันเติมครับ

ด้วยความขอบคุณครับ