ขอบคุณครับ ที่มาให้กำลังใจ

ผมคิดว่า เจตนาที่จะช่วยคนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทน อาจจจะเป็นกุศลที่ทำให้ผมฟื้นตัวได้ไม่ถึงกับลำบากมากนัก

ในช่วงนี้ ผมทำอะไรก็ดูสะดวกไปหมด

ผมก็ไม่แน่ใจว่าเกิดจากอะไร

อาจจะเป็นช่วงชีวิต หรือ บุญกุศลที่สั่งสมมา หรือ บุญบารมีของพระที่ผมเคารพบูชาอยู่ทุกวัน ก็ไม่แน่ใจ

หรือทุกๆอย่างรวมกันก็เป็นไปได้

แต่แม้จะตกที่นั่งลำบากอย่างไร จิตใจผมก็ไม่เศร้าหมอง

คนที่รู้จักผมแบบไม่ลึกซึ้ง จะเห็นว่าผมเป็นคนไม่ระบายความทุกข์ให้ใครฟัง

มีแต่คนบางคนที่มองผมลึกๆ จะสังเกตเห็น และเข้าใจได้

ผมจึงขอขอบคุณทุกท่านรอบๆตัวผม ที่เข้าใจผม ไม่ว่าระดับใดก็ตาม

ความเข้าใจกันเท่านั้น ที่จะทำให้เราคบกันได้ พึ่งพากันได้

ทุกคนมีปัญหาส่วนตัว แต่ผมไม่เคยนำปัญหาส่วนตัวไปทำให้คนอื่นเดือดร้อน

ผมยินดีร้องไห้คนเดียว ที่ผมทำมาตลอดชีวิตผม

และดีใจที่จะมีคนหัวเราะกับผม

ชีวิตจริงๆ ก็เป็นเช่นนี้เอง เราจะทุกข์ไปทำไม

วันหนึ่งเราก็จากโลกนี้ไป ทุกอย่างก็จะปรับเข้าสู่สมดุลย์ได้แน่นอน

สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม ครับ