- พี่เม้งคะ...
- ขอบพระคุณมากค่ะสำหรับคำแนะนำถึงสองครั้ง ซึ่งแบ่งเป็นสองระดับจริงๆ
- ในมุมมองของพี่คือ พี่ไม่ได้มองกำไรขาดทุนในรูปตัวเงินนะคะ
- ถ้ามองในระดับบุคคล
- คำว่าขาดทุน พี่มองเป็น การเสียโอกาสที่จะไปร่ำรวยหรือกอยโกย หรือแก่งแย่งกับคนอื่น หรือเสียโอกาสที่จะไปหาสิ่งต่างๆ มาสนองกิเลสของตัวเองตามใจที่ตัวเองต้องการ ว่าอยากจะให้ได้นั่นนี่มาตามที่ใจนึกคิด
- คำว่า กำไร ของพี่คือ กำไรชีวิตที่จะยังชีพให้ดำเนินต่อไปอย่างโดยยอมขาดทุน เป็นกำลังใจที่จะทำงานเพื่อสังคมต่อไปใช่มั้ยคะ
- ต่อมา ตัวความพอเพียง จะเป็นการพิจารณาตัวตนตัวเองว่าเป็นอยู่อย่างไรในสถานะนั้น ตอนนั้น แล้วปรับตัวเองให้อยู่ในทางสายกลางของตัวเอง
- การปรับตัวเองนั้น ก็คือการปรับตัวเองเพื่อนำไปสู่การขาดทุน จากเป้าที่วางไว้ เมื่อปรับได้แล้ว จะทำให้ชีวิตไม่ดิ้นรนมาก โดยคิดถึงสิ่งที่เข้ามา และออกไป อยู่ในภาษาที่สมดุล หรือสิ่งที่เข้ามามีมากมายที่เสียไป ก็จะเกิดกำไรชีวิตขึ้น
- โดยกำไรนี้ เป็นกำลังเพิ่มพูนโดยงอกเงยแล้วเป็นดอกเบี้ยนำไปสู่การขยายผลให้คนอื่นเห็นด้วย จนกลายเป็นการควบคุมตนให้อยู่ในภาวะที่พอเพียงได้แบบไม่ดิ้นรนที่จะไปหาความขาดทุนเหล่านั้น
- ดังนั้นเมื่อชีวิตเข้าสู่สภาวะที่สมดุล ก็จะทำให้การขาดทุนที่ว่า เป็นกำไร ให้ครองตัวตนดำเนินต่อไป กลายเป็นกำไรชีวิตที่ได้เดินตามเศรษฐกิจพอเพียง....ในที่สุด