อาจารย์ครับ ตอนผมเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง สิ่งที่ผมพยายามจะเรียนรู้คือ ต้องทำอย่างไรกับชีวิตดี แต่ตอนนั้นผมได้จากอาจารย์น้อยมาก เนื่องจากผมยังไม่กล้าเข้าหาอาจารย์ เพราะคิดว่าคงต้องระวังตัวในการเข้าพบอาจารย์เหมือนตอนอยู่มัธยม ผมจึงได้รับคำแนะนำจากรุ่นพี่มากกว่า

แต่ตอนอยู่ปีสอง ผมเพิ่งรู้ว่า อาจารย์ที่ปรึกษาสำคัญมากสำหรับผม ถ้าในปีแรกผมได้คุยกับอาจารย์ที่ปรึกษามากกว่านี้ ผมคงมีอะไรดีๆ กว่านี้อีก

ไม่ใช่รุ่นพี่ไม่ดีนะครับ แต่รุ่นพี่ใช้ประสบการณ์ตนเองมาถ่ายทอดให้กับน้อง ในขณะที่ถ้าอาจารย์มีข้อมูลที่ถูกต้องมากกว่า แต่ไม่ยอมมาคุยกับนักศึกษา การปฏิบัติของนักศึกษาใหม่ก็คลาดเคลือนได้เยอะทีเดียวครับ

สำหรับผมในปีที่สองเป็นต้นมา ผมสนิทกับอาจารย์มากขึ้นครับ แล้วรู้ดีขึ้นว่า การจะได้ความรู้ให้มากขึ้นต้องคุยกับอาจารย์ให้มากขึ้นทั้งในห้องและนอกห้องครับ

ตอนผมเป็นอาจารย์ ผมจึงต้องสามารถพูดคุยเล่นกับนักศึกษาผมให้ได้ก่อน แล้วการให้คำปรึกษาจึงจะตามมา