เกือบลืมตอบอาจารย์ Thawat

ไม่เคยยืนดูอับดุลจนจบ (มันไม่ยอมจบซะที ขี้เกียจรออ่ะ) เลยไม่แน่ใจว่าอาจารย์จะให้ตอบยื้อๆแบบนั้นรึเปล่า แหะ แหะ

ระดับจังหวัดเนี่ย คงจะมีความหมายโดยนัยเป็นเรื่องของความใหญ่ (กว่าหมู่บ้าน อำเภอ ตำบล) manage อะไรใหญ่ๆมันก็คงจะต้อง "เห็นกว้าง เห็นรอบ" เป็นสิ่งเริ่มต้นที่สำคัญ ความรู้สิ่งแรกก็คงจะเป็น "ต้นทุนสุขภาพของพื้นที่" ซึ่งไม่ได้มีแค่สถิติเกิด แก่ เจ็บ ตาย เท่านั้น แต่หมายรวมไปถึง สุขภาวะองค์รวมของพื้นที่ด้วย

เช่น ศาสนาของประชากรในพื้นที่ ความเชื่อ เศรษฐกิจหลัก ความปลอดภัย ความสะดวกในการขนส่งเดินทาง การศึกษา พูดง่ายๆก็คือ หมอ ครู พระ ตำรวจ พ่อค้า คนงาน เป็นยังไงกันบ้าง

อะไรเป็น "หัวข้อสนทนา" ที่สำคัญของคนในชุมชน

และ "ความหลากหลาย" ของหมู่บ้าน ตำบล อำเภอ มัน contribute เป็นจุดอ่อน จุดแข็ง ของสุขภาวะโดยรวมอย่างไร

ที่ว่ามาไม่ใช่ "ความรู้" แต่เป็นสิ่งที่พึงอยากจะได้ ทีนี้ความรู้ที่จะได้มาซึ่งสิ่งเหล่านี้ก็เยอะแหละครับ ตั้งแต่การออกไปรับฟัง การเลือกวิเคราะห์ข้อมูล การใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ของคนในชุมชน

ผมเคยได้ยินว่าประชุมที่ work มากๆที่สุดในชุมชน อาจจะไม่ได้เกิดขึ้นที่อำเภอ ที่ไหน แต่เกิดจาก "ประชาคม" ที่จะสื่อสารตรง ตรงไปยัง stake-holders ดดยตรง อย่างรวดเร็ว มีประสิทธิภาพสูงมาก จากหนึ่งไปสาม จากสามเป็นเก้า จากเก้าเป็นยี่สิบเจ็ด นี่ก็เป็น asset ที่เราอาจจะพิจารณาได้ทั้งด้านความรู้ และเครื่องมือในมือ

ตอบกว้างๆ วกไปวนมาแบบอับดุลเลย หึ หึ