เด็กไม่มีพื้นที่สาธารณะในการแสดงออก สังคมไม่มีกิจกรรมให้เค้าทำ เด็กๆ เลยไปรวมตัวกัน เพื่อเล่นกันตามวัย แต่เมื่อรวมกันมากๆ ก็คึกคะนอง ประกอบกับวัฒนธรรมทางสังคมที่ส่งมาทางรุ่นพี่ สื่อสารมวลชน เลยกลายเป็นเบ้าหลอมให้เยาวชนกลายเป็นผู้ร้าย ด้วยความที่ต้องการเป็นที่ยอมรับในสังคมเพื่อน ต้องการเท่ รับค่านิยมผิดๆ สถาบันครอบครัวก็อ่อนแรงด้วยระบบของตลาดแรงงาน ระบบการอบรมบ่มนิสัยก็อ่อนแรงตามครอบครัว ส่วนระบบทางศีลธรรมก็ไม่มีพลังในการสื่อสาร นับตั้งแต่เปลี่ยนวันหยุดจากวันพระเป็นวันเสาร์อาทิตย์ ผู้คนก็พากันหากหลักคำสอน

...

ปัญหามันพันกันหลายอย่างครับ เด็กแค่เป็นเหยื่อและผู้ถูกกระทำของระบบ