สวัสดีครับ

ในการทำ KM (หรืออะไรก็ตามที่มีการสื่อสารแลกเปลี่ยนข้อมูล) มีสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นเสมอๆ จนบางทีเราอาจจะยึดถือแบบ take it for grant คือเป็นของแถม ของชำร่วย ที่อาจจะถูกใจหรือไม่ก็แล้วแต่ ก็เลยไม่ใส่ใจมากนัก

สิ่งนั้นคือ "ความสัมพันธ์ relationship"

ที่จริงหากเราได้ไปนั่งทำ KM ที่ไหนก็ตาม โดยส่วนตัวผมชอบที่จะให้ความหมายมันว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ที่เราจะได้มานั่งวงนี้ กับคนๆนี้ ใต้ต้นไม้ต้นนี้ ณ ที่แห่งนี้ เวลานี้ หากเราจะให้ความหมายมันว่าเป็นวิบากที่สุกงอม ที่ทำให้แต่ละคนนำมาด้วยวาระที่สุกงอม มาเจอะเจอกัน ที่ว่าไม่บังเอิญแล้วสิ่งนั้นคืออะไร?

หลายต่อหลายครั้งที่ทำ km เราได้ tacit knowledge มามากมาย ตื่นตาตื่นใจ กลับมา take note ถอดเทปกันไม่หวาดไม่ไหว แต่หากเราไม่ได้เห็น ไม่ได้สัมผัส รู้สึกถึง "อวจนภาษา" ที่มากับเรื่องราว ความภาคภูมิใจ ความตั้งใจ และมิตรไมตรีที่คนเล่ามอบให้ ที่จริงไม่ต้องไปฟังเองก็ได้ มาขออ่านจากที่อัดเทปเอาทีหลังก็เหมือนกัน

หากแต่ "สภาวะแห่งการมอบ และการรับ" ในวง KM เป็นอะไรอีกประการที่เราไม่ควรพลาด มันเป็นรากแก้วแห่งความสัมพันธ์ องค์ความรู้อาจจะล้าสมัย ใช้ไม่ได้ในเวลาอีกไม่กี่เดือนกี่ปี แต่ที่ที่ยิ่งเก่า ยิ่งรสดี นั้นคือความสัมพันธ์ระหว่ามนุษย์ ความไว้เนื้่อเชื่อใจ ความไว้วางใจ ความปราถนาดี สิ่งเหล่านี้หล่อเลี้ยงซึ่งอารมณ์ ความรู้สึก และจิตวิญญาณของเราได้

สิ่งเหล่านี้จะหลุดลอยหายไปอย่างง่ายดาย ทันทีที่เราเริ่มหยิบเอากระดาษมาจด เอาเทปมาอัด กังวลว่าเราจะเก็บหมดหรือไม่ เพราะบางที ต่อให้เราไม่ได้ฟังเรื่องอะไรใหม่ๆเลย แต่การได้เพื่อนใหม่ ได้พบปะผู้คนที่น่าสนใจใหม่ๆ นั่นก็เป็นสิ่งที่เราพึงได้ทุกครั้งจากการทำ KM

My two cents