ตอบ...น้องนงค์...

ดีแล้วค่ะ...คนเราดิ้นรนไปก็เท่านั้น...จงพอใจในสิ่งที่ตนเองมีและเป็นอยู่ค่ะ...พี่คิดว่าถ้าทุกคนเลือกได้  ก็คงจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชีวิต...แต่ในเมื่อพรหมลิขิตหรือความที่เป็นไปได้ให้เราได้เพียงเท่านี้...เราก็จงพอใจในสิ่งที่มีและเป็นค่ะ...จงใช้ชีวิตแบบพอเพียงค่ะ...ถ้าเรายังเป็นคนไทย...พ่อหลวงของเรา ท่านก็สอนให้เรามีชีวิตพอเพียง...จำได้ไหมค่ะ...การที่เราจะเป็นและอยากจะได้  ขอให้เราดูในจุดที่เราเคยลำบากมาก่อน  ว่าปัจจุบันนี้  เราดีขึ้นกว่าเดิมหรือไม่...ถ้าดีก็ควรรู้จักพอ  อย่ามองสิ่งที่สูงเกินปัญญาของเรา...หรือเกินกว่าความเป็นไปได้...แต่ถ้าไม่ดี  เราต้องดูองค์ประกอบรอบข้างแล้วหาสาเหตุแล้วละค่ะ...ว่าเป็นเพราะเหตุใด...แล้วใช้ปัญญาของเราที่มีอยู่ ค่อย ๆ แก้ปัญหาค่ะ...ทุกปัญหาจะมีทางแก้ไขของข้อปัญหาทุกข้อค่ะ...เพียงแต่ต้องใช้ปัญญา + สติ +เวลา  ในการแก้ไข...ค่ะ ก็ขอขอบคุณสำหรับคำอวยพร และก็ขอให้พรที่ให้ย้อนกลับคืน น้องนงค์และครอบครัวให้มีความสุขด้วยนะค่ะ...ขอบคุณค่ะ...อย่าคิดมากค่ะ...ให้เปรียบเทียบกับคนที่ยังไม่มีงานทำสิค่ะ...และขอให้คิดว่าพวกเราทำงานเพื่อแผ่นดินไทยนะค่ะ...ให้นึกถึงบรรพบุรุษที่สมัยก่อน ท่านปกป้องเมืองไทยโดยการรบ เสียหยาดเหงื่อ เสียเลือดไปเท่าไร...ท่านยังยอมพลีชีพได้...แต่ทำไมพวกเราจะทำงานถึงแม้ไม่ได้เป็นข้าราชการแต่เราก็ทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กับข้าราชการได้...คิดเสียว่าไม่ได้ทำให้ใครเลย  ทำให้กับพี่น้อง ญาติเรา ซึ่งเป็นคนไทยทั้งนั้น...จะได้สบายใจค่ะ...เป็นกำลังใจให้นะค่ะ...