สวัสดีครับลุงวอญ่าผู้เฒ่าครับ
ลุงวอญ่าผู้เฒ่านี่มีทุนทางสังคมเยอะหลากหลายดีมากเลยนะครับ มีวงจรชีวิตอยู่ในชุมชนแห่งการเรียนรู้และสร้างสรรค์งานทางปัญญาหลายวงการ
หมานำเกวียน เป็นบทกวีเร้าอุดมคติความเป็นครูและความอุทิศตนเพื่อชาวชนบท
ศักดิ์สิรินั้นนอกจากในอดีตเคยเป็นครูแล้ว ปัจจุบันก็ยังคงทำโรงเรียนและงานให้การศึกษาเรียนรู้ทั้งโดยตรงและโดยอ้อมอยู่ จึงยังคงมีทรรศนะทางการศึกษาที่ดีๆออกมาอยู่เสมอ
กวีและคนทำงานศิลปะบางทีก็ดูเหมือนว่าเล่นกันแรงนะครับ แต่ถ้าหากดูประกอบเข้ากับบริบท ไม่ได้ดูเพียงตัวบทคำพูดที่ว่า 'กวีโรแมนติคจงไปตายเสีย' แล้วละก็ ความหมายก็มักจะให้นัยไปอีกแบบ เมื่อก่อนนี้ เมื่อพูดถึง 'กวีโรแมนติค' แล้วละก็ เป็นอันเข้าใจกันได้ทันทีครับว่าหมายถึงใคร ฟังดูแล้วเหมือนเอาวรรคทองของงานเขียนทั้งไทยและเทศมาล้อเลียนเล่นอย่างคนเป็นพันธมิตรทางน้ำหมึกต่อกัน
อย่างนี้ต้องพูดต่อหลังจาก ๒-๓ ทศวรรษผ่านไปว่า 'กวีแก่ไม่เคยตาย : The old poet never die' แม้มักจะเป็นโรคกระเพาะกันเพราะไม่มีตังค์ซื้อข้าวกิน ก็ไม่ตาย เนื่องจากกินกวีแล้วอิ่มแทนกินข้าว ฮา
พจนาถช่างร้องและถ่ายทอดอารมณ์ดนตรีดีมากจริงๆเลยนะครับ ผมเพิ่งเคยได้ดู โดยเฉพาะเพลงในสำเนียงปักษ์ใต้
ทำงานวันนี้เพื่อเป็นความทรงจำให้ได้นึกถึงแสนงามอย่างนี้อยู่เสมอๆนี่ ทำให้ชีวิตมีพลังแห่งรักดีนะครับ
