อาจจะเป็นเพราะความ "กลัวลืม" ที่ทำให้เราไม่กล้าวางดินสอปล่อยปากกา

และที่เป็นเช่นนั้นเพราะเราใช้วิธีจำแบบนกแก้ว นกขุนทองจนเคยชิน เพราะถ้าเราจำแบบเข้าใจ เราจะไม่ต้องจดกันถี่ยิบ เอาแค่คำบางคำก็พอ เนื่องเพราะเราสามารถนำไปขยายเป็นภาษาเราเองต่อไปได้ (เทคนิกนี้เรียก elaboration)

ในการเรียนแบบ rote learning (ซึ่งใกล้เคียงกับ rotten learning มาก) เราไม่ค่อยคิด ไม่ค่อยจินตนาการ ไม่ต้องพูดถึงที่จะรู้สึกร่วม หรือ in ไปกับเนื้อหา ทำให้เราขาดทักษะการสร้างเรื่องราวประกอบคำสำคัญ จะเห็นได้จากการเรียนในปัจจุบันเด็กแทบจะกาตัวเลือกเป็นหลัก เขียนความเรียง ย่อความ กันไม่่ค่อยจะเป็น ให้เขียนทีก็มึนไปหมด โยงซ้ายป้ายขวา เด็กบางคนเขียนแบบไม่มีย่อหน้าก็มี หรือย่อหน้าแบบตามใจฉันก็มี วรรคตอนดูแปลกประหลาดไปหมด