สิ่งที่คุณธนาพูดไว้นั้นจริงครับ พบกันครั้งแรก เด็กทุกคนหน้าหม่นหมองอมทุกข์ มีเพียงฉัตรวิมลคนเดียวดูสดใสบ้าง ช่วงพูดคุยหยอกล้อ อย่างมากก็ยิ้มอายๆ ถามไถ่ไม่ค่อยกล้าพูด คงยังแปลกหน้าแปลกตากันอยู่ ส่วนกระบวนการดูแลกันต่อไปนั้น ตามหลักของมูลนิธิฯแล้วทำสองสิ่งครับ หนึ่งคือทุนนั้นให้จนจบมัธยมปลาย สองนั้นจะมีเจ้าหน้าที่ประสานงานกับทางเด็กในเรื่องต่างๆ เป็นระยะๆ เพื่อประคับประคองกันไปให้เรียนรอดตลอดจนจบครับ