สุดยอดครับ

คิดเหมือนผมทุกเรื่องเลย

เรื่องที่ ๑ จำนวนกรุ ผมว่าเมืองที่มีอายุหลายร้อยปี น่าจะมีหลายวัด จะมีแค่กรุสองกรุ ไม่น่าจะเป็นไปได้

เรื่องที่ ๒ จำนวนพระ ผมว่า จะสร้างทั้งที น่าจะเป็นการสั่งสมบารมี น่าจะว่ากันเป็นร้อยเป็นพัน และน่าจะมีหลายเนื้อ หลายพิมพ์ ตามระดับ หรือลำดับชั้นของพระแต่ละชุด กรุใหญ่ยิ่งต้องหลากหลาย

เรื่องที่ ๓ พิมพ์พระน่าจะหลากหลาย เพราะการสร้างจำนวนมาก จะมีพิมพ์เดียวก็เสียเวลามาก และถ้าเป็นพระหล่อยิ่งต้องหลากหลายพิมพ์

เรื่องที่ ๔ มวลสารที่ใช้สร้างพระ น่าจะหลากหลาย ไม่น่าจะเป็นแบบเดียวทั้งหมด และเทคนิคการผสมอาจจะยังไม่ดีพอ ทำให้มีเนื้อแตกต่างกันได้มาก

เรื่องที่ ๕ สภาพการเก็บรักษาพระ ส่วนล่าง ส่วนบน การพัฒนาการของเนื้อน่าจะไม่เท่ากัน

เรื่องที่ ๖ สภาพการใช้พระ อาจทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของผิวได้ต่างๆกัน ที่ไม่ควรยึดติดอยู่แบบเดียว หรือมาตรฐานแคบๆแบบเดียว

ผมก็คิดและคุยกับพรรคพวกบ่อยๆ เกี่ยวกับวิชามาร ที่ทำให้เกิดการตีบตันทางการพัฒนาความรู้

และพวกหวงความรู้ ปิดบังความรู้เพื่อเอาเปรียบคนอื่น ก็ยังหากินสบายๆ

ผมเคยนำพระที่มั่นใจตามหลักวิชาการทุกอย่างไปให้พวกที่หากินแบบวิชามาร เขาตีเก๊แบบไม่อธิบาย แม้จะขอคำอธิบายดีๆ ก็ไม่ยอม

แบบนี้ก็มีมาก ทำไมทางผู้มีบารมีด้านนี้ไม่ออกมาปรามพวกใช้วิชามารหากิน และทำลายภาพลักษณ์ของสังคม ที่ยังมีคนดีๆ อยู่ด้วย

จนมีคำกล่าวว่า ถ้าแน่จริงต้องสามารถขายพระเก๊ (พร้อมใบรับประกัน) ให้ได้ราคาหลักล้าน

ผมฟังแล้วก็ไม่ได้อิจฉา แต่กลับรู้สึกสมเภทกับคนเหล่านี้

ขอบคุณครับที่มาแลกเปลี่ยน