สวัสดีครับ คุณnamsha

ในกระบวนการทางการศึกษา  ผมและทีมงานก็คงทำเต็มที่ในสิ่งที่อำนวยให้ทำ ด้วยความที่ว่าสิ่งที่ทำเป็นเพียงกิจกรรมนอกหลักสูตร ไม่สามารถกะเกณฑ์ใครๆ ให้เข้าร่วมได้เหมือนถูกกำหนดจากวิชาเรียน ดังนั้น เรื่องนี้จึงเป็นเรื่อง "จิตอาสา" หรือจิตสำนึกสาธารณะที่เราเพียรพยายามกระตุ้นให้นิสิตเห็นความสำคัญของการเรียนรู้...

และที่สำคัญ ผมเชื่อว่า เมื่อนิสิตก้าวพ้นจากมหาวิทยาลัยไปสู่หมู่บ้าน พวกเขาย่อมได้สัมผัสเรียนรู้ในวิถีชุมชนไปโดยปริยาย  อย่างน้อยก็ได้พูดได้คุยกับชาวบ้าน ได้เห็นเรื่องราวในวัด ได้กินข้าวร่วมกับชาวบ้าน ได้ฝึกทำอาหาร ฯลฯ...

นอกจากนี้ กิจกรรมดังกล่าวยังถือได้ว่า สอนให้นิสิตเห็นคุณค่าของการคืนทุนให้กับท้องถิ่นที่ตนเองมาพึ่งพา  แถมยังเป็นการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างมหาวิทยาลัยกับชาวบ้านได้อย่างงดงาม โดยมีนิสิตเป็น "สะพานใจ" และอาศัยกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้เป็นเครื่องมือในการผูกโยงและเชื่อมประสาน

..

ขอบคุณครับ