- ขอบคุณคุณขวัญมกค่ะ ที่นำแง่คิด...ที่น่าคิดนำมาแลกเปลี่ยนกัน
- ที่จริงแล้วสมัยนั้นตัวเองก็ชอบอ่านนิยายเหมือนคุณขวัญเช่นกัน แต่มักจะอ่านตอนช่วงปิดเทอม เพราะจะพอว่างจากเรื่องเรียนบ้าง อีกอย่างคือ มีอะไรทำตอนเฝ้าหน้าร้านขายของให้แม่ช่วงกลางวัน อ่านเป็นวรรคเป็นเวรเหมือนกันแหละค่ะ อาศัยว่าสามารถยืมจากห้องสมุดประชาชนแถวบ้านนำมาอ่านได้ฟรี ไม่มีสตางค์หาซื้อมาเป็นของตัวเองหรอกค่ะ
- ชอบ "อยู่กับก๋ง" เพราะทำให้เรียนรู้วิถีชีวิตประมาณครอบครัวที่มีเสื้อชายชาวจีน (พ้องกับชีวิตเราบ้าง) อีกเรื่องที่โปรดมากคือ "ลอดลายมังกร" เพราะได้แนวทางและแง่คิดในการต่อสู้ชีวิต และการตั้งหลักปักฐานได้ดีทีเดียว
- ประมาณเรื่องพ่อแง่แม่งอนก็ชอบค่ะ อ่านทีไรชอบคิดว่าตัวเองเป็นนางเอกซะทุกที... หลัง ๆ เริ่มรู้สึกว่าเราจะอินมากไป ก็ไม่ค่อยได้หยิบประเภทนี้มาอ่านเท่าไร บางทีรับไม่ค่อยได้ รู้สึกว่าสิ่งที่พระเอก นางเอก ทำแบบนั้นไม่ค่อยสมเหตุสมผล ที่เขาเรียกว่าน้ำเน่าน่ะค่ะ
- แต่ทั้งหลายทั้งปวง การอ่านนิยายทุกเรื่องทำให้เราได้เรียนรู้ชีวิตของผู้คนได้เป็นอย่างดี ซึ่งมีความรู้ความเข้าใจด้านจิตวิทยาสอดแทรกหรือซ่อนอยู่ด้วย
- เรื่องการชดเชยความทุกข์ยาก หรือสานความหวังในอดีตของพ่อแม่นั้น พาลทำให้ลูกไม่ได้เผชิญต่อสถานการณ์ที่บ่มเพาะให้เขามีความอดทนและเข้มแข็งในการดำรงตนอยู่ในสังคม ซึ่งคุณขวัญพูดถึงนั้น เป็นเรื่องที่น่าคิดมาก ๆ ค่ะ
- เพราะช่วงหนึ่งที่สังคมให้ความหมายว่า "เด็กเรียนดี" มีความหมายพ้องกับ "ความเป็นเด็กดี/คนดีของสังคม" ณ วันนี้สังคมถึงได้รู้สึกว่าต้องฟื้นฟูเรื่องการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมกัน
- เมื่อไรที่มีกลางวันก็ต้องมีกลางคืน มีขาวก็ต้องมีดำ หากมีดีจะมีชั่ว ก็เป็นเรื่องธรรมดา คงเป็นไปไม่ได้หากจะทำให้เหลือแต่สิ่งที่เราคิดว่าดีแล้วเหลือเพียงอย่างเดียว แต่เราจะช่วยกันทำอย่างไรให้สิ่งที่ไม่ดีนั้นไม่มากเกินกว่าสิ่งดี ๆ หรือทำให้สิ่งที่ไม่ดีนั้นลดน้อยลงไป...