อ่านตารางการประเมินแล้ว อย่างน้อยก็เกิดความรู้สึกว่าเขียนโดย "คนทำงาน" คลุกคลีในด้านนี้มากกว่า policy-makers ซึ่งเป็น "ข่าวดี"

แต่นี่เป็นการประเมินคุณภาพ "เชิงระบบ" ไม่ได้เป็น per-case หรือพูดถึงการประเมิน "ใน" รพ.หรือชุมชน ดังนั้นจะมีคำประเภท availability, policy ปนๆมาหลายจุด และทุกอย่าง convert ไปเป็น scoring system หมด (จะได้วัดได้ และดู progress ได้...ง่าย) ตรงนี้ก็ต้องระมัดระวังเวลานำมาใช้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่จะ generalize เป็นข้อมูลของระดับประเทศ ผมยังอึ้งๆอย่างจะทราบว่าประเมินสถานการณ์แบบของจีน (1500 ล้านคน) หรืออินเดีย (1200 ล้านคน) นี่ เขาจะใช้ methodology แบบใด หรือข้อมูลประเภทไหน อันนี้ National Database น่าจะต้องมีมานานและดีพอควร เราถึงจะสามารถ extract ออกมาได้อย่าง accurate (งานที่สมัชชาที่กำลังจะเกิดน่าจะเป็นผู้รับผิดชอบ... no?) หรืออย่างพวกการประเมิน public awareness ที่เขาบอกว่าใช้ข้อมูลของ National palliative care advocacy organization นี่ก็มีนัยแห่งการสร้าง database และแผนกจำเพาะของสมัชชาเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติเลยก็ว่าได้

อ่านหมดแล้วก็คิดว่าดีเหมือนกันที่ยังไม่ได้มาประเมินที่เมืองไทย เพราะเชิงระบบนี่ คงยังต้องอีกพัก (ใหญ่ๆ) หลายๆตัวจะเจอทั้งประเมินไม่ได้ และอาจจะได้ไม่ accurate มากนัก

โดยรวมแล้วเป็นกระแสที่ดีนะครับ น่าจะเอาเรื่องนี้มา advocate ในแบบใดแบบหนึ่ง แต่ยังคิดไม่ออก