สวัสดีค่ะน้องครูใจดี

อะไรจะด่วนสรุปปานนั้น... ครูคิมเจ๊งมากค่ะ... "เจ็บจิ๊ดแต่ไม่ปริ๊ด" แสดงให้เห็นถึงวุฒิภาวะทางอารมณ์ที่ดี  แม้จะรู้สึกเจ็บที่ถูกว่าด้วยคำพูดเชิงดูถูกและทับถม ว่าครูบ้านนอกที่แสนจะเฉิ่มและเชย... ก็สามารถข่มใจได้  เมื่อข่มใจได้เราก้ไม่โกรธ  เมื่อไม่โกรธ เราก็ไม่ปรี๊ด.... ขอแสดงความนับถือค่ะ (อ่านแล้วก็คิดเหมือนกันค่ะ  เอ..เราไปทำเฉิ่มๆ เชยๆ ไว้ที่ไหนบ้างน๊า!.. เพราะมันเยอะเสียจนจำไม่ได้....ฮิ ฮิ)

หน้าตาพี่คิมและบุคลิคคงเฉิ่มในสายตาของเธอค่ะ เพราะคุยไม่ทันได้แต่ฟังแล้วยิ้มค่ะ ๆ ๆ ๆ ๆ  เค่อ ๆ ๆ ๆ ๆ 

จะเชยจะเฉิ่มเป็นเรื่องภายนอกค่ะ แต่ภายในสามารถเปลี่ยนความเชนความเฉิ่มเป็นความผ่องใส ก็น่าจะดีนะคะ  ฝึกอยู่ค่ะ

* ในทางกลับกัน หากคุณนายท่านนั้นอยู่ในสถานการณ์ที่ถูกคนอื่นพูดจาในลักษณะเช่นนี้  เค้าจะสามารถข่มใจได้หรือไม่?.... ครูใจดีคิดว่า "คงไม่" คนอย่างคุณนายท่านนี้ ดูน่าเวทนามากกว่า.... คนประเภทนี้...ก็ให้เขาอยู่ของเขาไป เราอยู่ห่างได้จะดีมากๆ ค่ะ

พี่คิมก็คิดเหมือนกันนะคะ  เขาเก่งเขามีดีจึงกล้าบอกให้เราทราบ แบบนี้ถือว่าเก่งค่ะ

* ครูคิมสบายดีนะคะ.... ช่วงนี้ครูใจดีมีเวลาไม่มีมากนัก  สัปดาห์หนึ่งได้หยุดวันอาทิตย์วันเดียว   พึ่งกลับจากการเป็นวิทยากรคอมพิวเตอร์ให้กำนันผู้ใหญ่บ้าน  ตอนนี้กลับมาถึงบ้านแล้ว  เลยมีเวลาเข้าบล็อกมาทักทาย...

ขอชื่นชมในการทำงานรับใชสังคมค่ะ  เป็นกำลังใจให้นะคะ

ขอขอบคุณในความห่วงใยค่ะ  ระลึกถึงเช่นกันค่ะ