สวัสดีครับ ดร.Ka-Poom ครับ

                                                 Zen_pics_007 

ชอบโลโก ดร.Ka-Poom นะครับ แนวการเขียนด้วยสีดำอย่างเดียวและด้วยการถ่ายทอดอารมณ์ภาพ บอกเล่าความเป็นสมาธิ ความเป็นหนึ่งของจิตใจกับการพลิ้วของพู่กันอย่างนี้ ในทางศิลปะก็จัดได้ว่าเป็นฐานคิดของงานศิลปะแนว Reflectioning เช่น งานพู่กันสีหมึกของจีน งานสื่อสะท้อนภาวะเซนและเต๋า ถวัลย์ ดัชนี เป็นจิตกรไทยและระดับโลกคนหนึ่งที่ใช้แนวคิดนี้ทำงาน เขาบอกว่าไม่ต้องใช้สีอย่างอื่นให้มากเรื่อง ใช้สีดำโดดๆและการสื่อสะท้อนภาวะตนเองออกมา เพราะความงามและพลังของศิลปะไม่ได้อยู่ที่สีสันที่ใช้อยู่ข้างนอก ทว่า อยู่ข้างในจิตใจทั้งของคนทำและผู้ชม

มายิ้มรับความงาม และแถมให้อีกรูปครับ รูปนี้ก็เป็นปรากฏการณ์คล้ายกับที่เกิดขึ้นกับสีน้ำรูปที่ได้เอามาอวด-แบ่งปันกันนี้เลยครับ เป็นรูปหุ่นนิ่งดอกไม้ เขียนด้วยสีน้ำมันและชุดพู่กันที่ดีที่สุดในเวลานั้นคือสีเลอฟรังซ์ของฝรั่งเศสและชุดพู่กันสีน้ำมันของรูเบน ของเยอรมัน เลยเขียนอย่างกระหายด้วยเช่นกันครับ โดยปรกติผมจะเขียนภาพแนว Realistic , Super Realistic และ Surrealistic คนละแนวกับสีน้ำเลย แต่ชุดนี้ผมเขียนในแนว Impressionist

                        Stilllife 

ภาพชุดนี้ อีกส่วนหนึ่งเป็นภาพทิวทัศน์และอาคารสถานที่ เป็นภาพอาคารที่ทำการไปรษณีย์หลังเก่าดั้งเดิมแถวปากคลองโอ่งอ่าง ข้างปากคลองตลาด ๑ ภาพ และภาพป่าที่น้ำตกวังตะไคร้ จังหวัดนครนายก อีก ๑ ภาพ ภาพแนวนี้โดยวิธีคิดแล้วก็คล้ายกับแนวการเขียนภาพอย่างที่ผมกล่าวถึงการเขียนพู่กันสีหมึกแบบ Monochrome ในโลโกของ ดร.กะปุ๋มนะครับ คือ วางอยู่บนทรรศนะที่ว่าความงามเป็นประสบการณ์ภายในของปัจเจกทุกคน แม้รูปเขียนจะเป็นภาพเดียวกัน แต่ก็เป็นเพียงองค์ประกอบหนึ่งเท่านั้น เพราะความงามและสิ่งที่แต่ละคนจะได้รับนั้น เป็นสิ่งที่เราเห็นและสร้างขึ้นด้วยภาวะภายในของเราเอง

ภาพแนวนี้จึงจะสะท้อนแต่เพียงภาพรวมของอารมณ์ภาพ อารมณ์ของแสงเงา ไม่มีรายละเอียดและความชัดเจนให้เห็นเลย แต่คนก็กลับจะสามารถเห็นและสัมผัสภาวะความเป็นสิ่งนั้นๆได้อย่างแจ่มชัดในประสบการณ์ของตนเอง วิธีอธิบายของภาพและการทำงานในแนวนี้ก็คือ ศิลปะและความงามไม่ได้อยู่ที่ตัววัตถุ ทว่า อยู่ที่การสื่อสะท้อนความสร้างสรรค์ของผู้สร้าง กับการสื่อกับผู้ชมและความสามารถในการเห็นของผู้ชม มีคำกล่าวที่สะท้อนวิถีทรรศนะแบบนี้ได้ชัดเจนดีว่า Art is ways of seeing : ศิลปะและความงามคือวิถีการมอง การพัฒนาตนเองทางศิลปะในแนวคิดนี้จึงเป็นการพัฒนาโลกทรรศน์และชีวทรรศน์ เพื่อสะท้อนไปสู่การดำเนินชีวิตและการจัดความสัมพันธ์ตนเองของมนุษย์กับสิ่งต่างๆ

มีความสุขกับการดูรูปเขียนและพักสายตาครับ