สวัสดี ครับ อาจารย์ วิรัตน์

ผมแวะมาอ่านบันทึกนี้ ก่อน นอนเพราะชอบ

การเก็บข้าวตกเป็นแรงงานแห่งความพากเพียร เชื่องช้า รอคอย ยากลำบาก

เป็นความเพียร ที่มีความสุขลึก ๆ อยู่ในใจ

ขอบพระคุณอาจารย์มาก นะครับ

เมื่อขายได้เงิน ก็แล้วแต่เด็กๆจะนำเงินไปใช้ หากเก็บหลายคนก็นำมาหารกัน บางคนก็มอบให้พ่อแม่เป็นเครื่องกราบนอบน้อมรำลึกพระคุณพ่อแม่ให้เป็นกำลังใจพ่อแม่ บางคนก็หยอดกระปุกออมสิน บางคนก็นำไปซื้อขนมกิน บางคนก็นำไปซื้อหนังสือ ชุดนักเรียน บ้างก็เก็บไว้เที่ยวงานประจำปีเพื่อเป็นค่าเข้าดูดนตรีลูกทุ่ง หนังล้อมผ้า มอเตอร์ไซค์ไต่ถัง ใส่บาตรพระศรีอารย์ ซื้อปลาหมึกย่าง อ้อยควั่น ขนมถังแตก และโป่งสวรรค์ พ่อแม่และผู้ใหญ่จะช่วยนำข้าวไปขายหรือตวงขายไปพร้อมกับรถที่เข้ามาซื้อข้าวแล้วมอบเงินส่วนนี้แก่เด็กๆ ให้สิทธิแก่เด็กๆที่จะใช้และบริหารจัดการเงินส่วนนี้ด้วยตนเอง

อ่านจบ...แล้วยิ้มครับ อาจารย์