สวัสดีครับ คุณปู poo

จนบัดนี้ ก็ยังไม่มีโอกาสได้เห็นภาพการฟ้อนของตัวเองเลย...คงพิลึกกึกกือไม่ใช่ย่อย ช่วงที่รำๆ ไปนั้น รู้สึกว่าโลกมันดูเวิ้งว้างยังไงพิกล ดีหน่อย น้องนิสิตชวนคุย หยอกล้อไปตลอดเวลา พลอยให้เราไม่รู้สึกเคอะเขิน หรือแบกรับอะไรๆ จนรู้สึกหนักอึ้ง...กระนั้น ก็ยังรู้สึกว่า เพลงที่รำวงอยู่นั้น ช่างยาวซะเหลือเกิน...

ครับ, คนเรา ก็คงหลีกไม่พ้นที่จะต้องเปลี่ยนแปลงไปตามบทบาท สถานะ  คงไม่มีใครปลีกวิเวก เป็นปัจเจกได้เสียทั้งหมด...

แต่ถ้าเลือกได้ เลี่ยงได้, เรื่องพรรค์นี้ ก็ยังอยากที่จะยกธงอยู่วันยังค่ำแหละครับ