สวัสดีครับ  คุณเลี้ยวเฮียง

ชอลิ้วเฮียง

ขอบคุณมากครับที่นำประสบการณ์ตรงมาแลกเปลี่ยนได้อย่างชัดเจนมีประโยชน์มาก

ทุกวันนี้เสื่อ (สาด)  ก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของวิถีชาวค่ายเสมอ

กรณีเครื่องเสียงก็เช่นกัน  ผมก็มองถึงความจำเป็นและกาละของการใช้เป็นหัวใจหลัก  และตามที่คุณชอเลี้ยวเฮียงได้กล่าวถึงลักษณะการใช้ก็ถือว่าถูกต้อและเหมาะสมยิ่งแล้ว  รวมถึงความมีน้ำใจ หรือความรับผิดชอบที่ต้องจ่ายค่าบำรุงให้กับชาวบ้านบ้าง

และประโยคเหล่านี้ของคุณฯ  ถือเป็นข้อแนะนำที่มีประโยคอย่างยิ่ง กรณีการเปิดเครื่องเสียงโดยไม่จำเป็นแสดงความครึกครื้นจนเกินไป...ชวนให้ชาวบ้านคิดว่า ชาวค่ายนี้มาเที่ยวเล่นสนุกสนานหรืออย่างไร..เป็นสิ่งที่ควรระวังครับ...ดังนั้น ไม่ว่าในค่ายหรือนอกค่ายแล้ว การใช้เสียงเป็นสิ่งที่ต้องพึงระวังว่าจะเป็นการรบกวนคนอื่น

และนี่คือ ดนตรีที่ไม่ต้องลงทุนครับ