เรื่องที่ผมรู้สึกไม่สบายใจครับ

พยายามที่จะไม่แสดงความคิดเห็นต่อสถานการณ์บ้านเมืองในยามนี้......ด้วยความเห็นของพี่น้อง มวลมิตรเราแตกต่าง กัน เราพุดคุยแลกเปลี่ยนกันในเรื่องนี้ได้ยากขึ้นเหลือเกิน

ผมเคยแสดงความคิดเห็นใน facebook ของคุณPor Siriluk Sriprasit ไปว่า ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งกับกระบวนการปรองดอง ของนายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์โดยเฉพาะ ข้อ 2

แต่ผมรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่งกับมาตรการปรองดองโดยการกระชับโอบล้อมพื้นที่การชุมนุม ห้ามส่งน้ำ ห้ามลำเลียงอาหารให้ผู้ชุมนุม(ถึงแม้รัฐบาลจะมองพวกเขาเป็นผู้ก่อการร้ายก็ตาม)

ถึงวันนี้ผมไม่แน่ใจว่าผู้ชุมนุมจะมีอาหาร มีน้ำที่เพียงพอได้กี่มื้อ....

แม้แต่นักโทษความผิดร้ายแรงที่ศาลได้พิพากษาจำคุกตลอดชีวิตหรือโทษประหารชีวิต ก็ยังมีสิทธิ์ได้เข้าถึงน้ำและอาหารผมมีความเห็นว่าการตัดการลำเลียงน้ำ  อาหาร...เหมาะสมแล้วหรือเปล่า

แม้แต่นักโทษประหารยังมีสิทธิ์ขั้นพื้นฐานในการเข้าถึงน้ำและอาหาร

ผมรู้สึกไม่สบายใจกับความสำเร็จของรัฐบาลในการใช้มาตรการกระชับโอบล้อมพื้นที่ในครั้งนี้เลย

คนที่มีความเห็นทางการเมืองที่แตกต่างกันเราทำกัน.........ขนาดนี้หรือ

บ้านเรายังคุยกันได้...เจรจาปรึกษาหารือกันได้อยู่หรือไม่.....

พร้อมๆ กับเพื่อนคนรู้จักก็ได้ส่งข้อคิดทัศนะจากเครือข่าย “ประชาไท” มาว่า.......

“...........สภาประชาชนปฏิรูปการเมืองที่พวกเขาเสนอมา ผู้เข้าร่วมก็คงเป็นเครือข่ายอุปถัมป์ค้ำชูของพวกเขา หน้าเดิมๆ คนเก่าๆ ที่ทำมาหากินกับพวกเขาเสมอมา และห่างเหินคนในหมู่บ้านตนเอง เป็นผู้นำลอยจากฐานมวลชน เพราะต้องยุ่งกับการประชุมสัมมนากินกาแฟ โรงแรมหรู ค่าเบี้ยเลี้ยงคุ้ม ที่พักอย่างดีมีทั้งแอร์และน้ำอุ่น มีคาเฟ่ฟังเพลงยามค่ำคืน ไม่ใช่ตากแดดทนฝน นอนตากยุงเหมือนคนเสื้อแดงที่ราชประสงค์

และก็คงล็อบบี้กันเองภายใน เลือกกันเองว่าจะเอาใครเป็นกรรมการ 21 คน ประชาชนนอกเครือข่ายอำมาตย์ไม่เกี่ยว  เพราะการปฏิรูปประเทศไทยครั้งนี้นำโดยรัฐบาลอำมาตย์ เครือข่ายอำมาตย์ และอำมาตย์ภาคประชาชน คงต้องติดตามดูกันต่อไปว่า “ปฏิรูปประเทศไทยบนกองศพวีรชนไพร่” จะเป็นเช่นไร ?และ “กาลเวลาจะพิสูจน์ผู้คนด้วยเช่นกัน” .....”

 สภาพเช่นนี้นับเป็นบททดสอบประเทศไทยและคนไทยทุกหมู่เหล่าว่ามีพลังแห่งสติและพลังปัญญามากน้อยเพียงใด เรามีวุฒิภาวะรวมหมู่พอที่จะฟันฝ่าวิกฤตครั้งนี้ไปได้หรือไม่ หรือว่าเรื่องราวจะจบลงด้วยการแตกสลายของประเทศชาติในฐานะองค์รวม

            ปาฐกถาเนื่องในงานวันนักเขียน โดย เสกสรรค์ ประเสริฐกุล