โอ้โฮ้! ต้องยกนิ้วให้หนุ่มน้อยนักลงทุนเงินน้อยแต่ไม่ฝืดเรื่องเชิงกลอน

ตอบได้เร็วทันใจ แถมมีสุนทรียภาพสูงล้ำแต่งออกมาเป็นกลอนแปด มีสาระเหมือนนิราศสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

เพราะสมัยนั้น นิราศคือการท่องเที่ยวไป ณที่ใดก็ตาม จะชมความงามในธรรมชาติแล้วลงท้ายด้วยการประหวัดถึงคนที่รักเสมอ

กลอนของคุณเช่นกัน จับความรู้สึกจากภาพได้ คือ ความรู้สึกอ้างว้างและเดียวดาย เหงา

เมื่อรู้สึกเหงาก็ระลึกนึกถึงคนที่เคยอยู่ใกล้ บัดนี้จากกันไกล เปล่าเปลี่ยวฤทัยเหลือทน(ว่าไปนั่น)

คุณจึงเปรียบ ใจที่ไกลกันเป็น...

ใจที่รักกลับกลายเป็นราคี

อย่างราชสีห์มุ่งหมายทำลายกัน

ไม่เลวครับ ผมชอบการเปรียบเปรยในตอนนี้

และพลอยชอบใจในตอนท้ายที่ว่า...

ที่เคยปลูกต้นรักฝากให้ฝัน

แม้สิ้นแล้วหัวใจไม่รักกัน

แต่ตัวฉันจะรักมั่นนิรันดร

เอ! คุ้นๆ แฮ่ะ ตอนนี้ เหมือนความรู้สึกใครบางคนฝากให้หนูอ.ลูกหว้าปอบหยอบชมพู แต่งต่อ อาจเป็นกำศรวลลูกหว้า ก็ได้