เจอคำถามดีเข้าแล้ว ขอบคุณนะครับที่ให้โอกาสผมได้เขียนในประเด็นนี้
ผมคิดว่าภาพที่เราเห็นตัวเองมีความสำคัญอย่างยิ่งครับ โดยเฉพาะสำหรับเด็กๆ ซึ่งจะช่วยให้เด็กพัฒนาเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเอง กล้ายืนหยัดอยู่บนความถูกต้อง ไม่ฉาบฉวย หลงกระแสไปโดยไม่คิด
ฝากเว็บไว้สามหน้าให้อ่านครับ
-
Developing your child's Self-Esteem (สำหรับพ่อ-แม่-ครู)
- The story on Self-Esteem (สำหรับเด็ก)
- Self-Esteem (นิยามกึ่งวิชาการ)
ต่อให้เป็นคนที่เราสนิทที่สุด ก็จะไม่เห็นภาพของเราเป็นแบบเดียวกับภาพที่เรามองตัวเอง เพราะว่าต่างคนต่างมีชีวิตของตน ไม่มีใครอยู่ด้วยกันตลอดเวลา (แม้แฝดสยาม ก็อาจแตกต่างกันได้มาก)
ภาพที่เราเห็นตัวเองที่แตกต่างกับภาพที่คนอื่นๆ มองเห็นตัวเรา อาจชี้ไปในทางที่
- เราไม่สามารถ express ตัวเองได้ดีพอ -- เป็นปัญหาการสื่อสาร
- สิ่งที่เราทำ ไม่เหมือนกับสิ่งที่เราคิด -- เป็นปัญหาการปฏิบัติ ปัญหา AQ ต่ำ ยอมให้เงื่อนไข/ข้อแม้ มามีอิทธิพลเหนือเป้าหมาย
- จิตสำนึกถูกปรุงแต่งจนแตกต่างกับจิตใต้สำนึกมาก -- ปัญหาจริยธรรม/การควบคุมตัวเอง
- เราไม่มีโอกาสได้ทำอย่างที่ต้องการทำ -- อันนี้มัวแต่นั่งรอราชรถมาเกย จะโทษใครดี!!
วิธีการตรวจสอบ ก็คงต้องหมั่นสอบทานครับ ไม่รู้จะตอบอย่างไรเหมือนกัน: สื่อสารกันมากขึ้น หัดอ่านปฏิกริยาของคน "เปิด"ตัวเองมากขึ้นเท่าที่เห็นสมควร ถามหา feedback ที่เขาไม่จำเป็นต้องเกรงใจเรา แล้วรับให้ได้เมื่อเขาพูดตรงๆ
ผมคิดว่าภาพที่เราเห็นตัวเอง เป็นผลมาจาก self-esteem ครับ เป็นธรรมชาติของมนุษย์ ที่มองออกไปข้างนอก (ชี้นิ้ว ไม่พอใจ คนอื่นเป็นคนผิดเสมอ) แต่เราลืมย้อนกลับมามองตัวเองตามความเป็นจริงเพื่อปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น เป็นคนที่มีค่าสำหรับคนรอบข้าง (มีค่า กับ เก่ง ไม่เหมือนกันนะครับ)
ผมคิดว่าสังคมไทย มี self-esteem ต่ำมาก และเราก็ละเลยเรื่องนี้กันเป็นล่ำเป็นสัน สังเกตจากการขาดคนที่สามารถที่จะชื่นชมคนอื่นอย่างจริงใจ (ไม่ยอมรับว่าคนอื่นดีกว่าตน)
นอกจากนั้น สังคมไทยชอบยัดเยียดอุดมคติของตนลงไปที่คนอื่นๆ ใช้คำว่า "ต้อง" อยู่ตลอดเวลา ไม่เคารพในความแตกต่าง เพราะว่าจุดยืนที่ตั้งอยู่บนฐานที่ไม่แน่น ก็ไม่สามารถจะต้านทานความแตกต่างได้ ในที่สุดก็จะไหลไปตามกระแส เราจึงทำอะไรเป็นพักๆ ชอบแก้ปัญหาเฉพาะหน้าแล้วนึกว่าตัวเองเก่ง
เรามักจะลืมไปว่า แม้แต่ร่างกาย"ของเรา"เวลาไม่สบาย-หรือเป็นแผล จะสั่งให้หายก็ยังไม่ได้เลยครับ (คือว่าสั่งได้แต่มันไม่หาย) สิ่งเดียวที่เรา "สั่งได้" แม้ไม่ง่ายคือจิตใจของเราเท่านั้น