สวัสดีครับอาจารย์ขจิตครับ
- บักโจนาส, อีนางคริสตี้ ซึ่งร้องเพลงลูกทุ่งทั้งลูกคอและท่ารำที่คนไทยต้องนั่งฟังและชมจนตาค้าง คุณแอนดรู บริ๊ก ที่เป็นสื่อมวลชนและสุภาพอย่างออสเตรเลียผสมไทย จนผมรู้สึกว่าการสนทนาของเขาในทีวีนั้นมันให้อารมณ์เหมือนชานเรือน หรือ ฝรั่งสามีสตรีอีสานทำนา กระทั่งตกผลึกประสบการณ์มาคุยให้คนไทยเมืองคนทำนาฟังเรื่องปรัชญาชีวิตและการดำเนินชีวิตที่พอเพียงในวิถีชาวนา เหล่านี้นี่ ทำให้ไม่แปลกใจเลยละครับที่อาจารย์เอารูปฝรั่งยิ้มและหัวเราะมาแบ่งปันกันดู ดูสะท้อนความเป็นจิตใจมากอีกด้วยนะครับ เรียกว่าต้องปรับความเชื่อแบบเดิมๆไปเลยว่าฝรั่งยิ้มไม่เป็น ไม่สนใจจิตใจ และด้านที่ละเอียดอ่อนของมนุษย์
- บันทึกนี้อาจารย์คิดถึงศาสตราจารย์นายแพทย์วีกิจ วีรานุวัตติ์ไปด้วยได้อย่างไรละครับเนี่ย ตื่นเต้นครับ
- ผมเรียนเวชนิทัศน์ ในยุคอาจารย์หมอวีกิจเป็นคณบดีพอดีละครับ คนศิริราชรักและเคารพอาจารย์ทั้งความเก่ง ความเป็นครู หมอ ความเป็นนักบริหารแบบ Humanized ที่เข้าถึงคนทุกกลุ่ม รวมไปจนถึงพวกผมในขณะยังเป็นนักศึกษากันเลยทีเดียว
- ผมจำท่านและรอยยิ้มอย่างผู้ใหญ่ที่เมตตาเด็กๆของท่านได้อย่างแม่นยำเมื่อร่วมกับเพื่อนไปหาท่านในห้องคณบดีและท่านให้รถของคณะแพทย์ศิริราชแก่พวกผมไปทำกิจกรรมแนะนำหลักสูตรเวชนิทัศน์เพื่อหาคนเก่งๆมาสอบเข้าเรียนเวชนิทัศน์ที่ศิริราช ที่มหาวิทยาลัยราชภัฎสมเด็จเจ้าพระยา มหาวิทยาลัยราชภัฎธนบุรี วิทยาลัยอาชีวศึกษาธนบุรี