ขอคารวะอาจารย์อาคม ไทยรินทร์ ด้วยความรักและคิดถึงอย่างที่สุดครับอาจารย์
- ขอคารวะทักทายด้วยรูปวาดดอกสักและทิวแถวป่าสักยืนต้นริมทางรถไฟแถวใกล้ถ้ำขุนตานด้วยครับ
- ผมเพิ่งขึ้นมาที่บ้านสันป่าตอง เชียงใหม่ เมื่อช่วงสงกรานต์ แล้วก็นั่งวาดรูปนี้บนรถไฟครับ
- ดีใจมากเลยครับที่อาจารย์เข้ามาให้ผมได้คารวะด้วยการทักทายในนี้ นี่ผมและพวกผมอีกหลายคนไม่ได้เจออาจารย์มากว่า ๑๕ ปีแล้วกระมังครับ
- ดีใจมากจริงๆครับอาจารย์
- คน มช.ชอบเข้ามาเสวนากันในเวทีหัวข้อนี้ ทำให้คิดถึงอาจารย์ ดร.มงคล เอี่ยมสำอางค์ นะครับ รวมทั้งคิดถึงอาจารย์และที่พวกเราเคยจัดสัมมนากัน
- อาจารย์จำได้ไหมครับที่ปีหนึ่ง อาจารย์นำพวกเราจัดสัมมนาวิชาการร่วมกับคณะศึกษาศาสตร์ มช. ดูเหมือนจะเป็นวาระเนื่องใน ๒๐ ปีคณะศึกษาศาสตร์
- ในงานนั้นได้อาราธนาเจ้าประคุณพระเทพเวที (ประยุทธ ปยุตโต) ไปบรรยายพิเศษ ซึ่งทำให้ผมได้รู้จักงานเขียนของท่าน ทั้งที่ต่อมาจึงค่อยได้ทราบว่าท่านอยู่ที่ข้างมหาวิทยาลัยมหิดล ที่ทำงานผมนั่นเอง
- และอาจารย์ ดร.มงคล เอี่ยมสำอาง ก็มักพูดถึงวิธีคิดแบบโยนิโสมนสิการกับการพัฒนา Paradigm การวิจัยและการวิจัยพัฒนานวัตกรรมเพื่อมุ่งแก้ปัญหา ซึ่งก็เช่นกันครับ ที่ทำให้ผมต้องตามอ่านศึกษา ซึ่งในที่สุดก็มาเจอเป็นคลังปัญญาในงานเขียน พุทธธรรม ของท่านอีกซึ่งในปัจจุบันท่านครองสมศักดิ์ที่ พระพรหมคุณาภรณ์ และเป็นเจ้าอาวาสวัดญาณเวศวัน อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม
- เลยได้นำมาบันทึกถ่ายทอดไว้เพราะเป็นเรื่องที่อยู่ในความสนใจมากนับ ๒๐ ปีแล้วครับและไม่แปลกใจเลยครับว่าทำไมถึงกลายเป็นแหล่งได้คารวะเหล่าซือแป๋สำนัก มช. ไปโดยปริยาย ดีใจมากจริงๆครับอาจารย์