ที่มาของชื่อไดเจ๊กห้า 

กลับบ้านในหน้าเทศกาลสงกรานต์ ผมจึงถือโอกาสถามความเป็นมาของชื่อไดเจ๊กห้าจากแม่ผมเองว่าพอทราบบ้างไหมว่ามีความเป็นมาอย่างไร แม่ผมอายุย่าง ๗๖ ปี เกิดและเติบโตอยู่ที่บ้านตาลินมากระทั่งปัจจุบัน

แม่บอกว่า คนเฒ่าคนแก่เล่าสืบต่อกันมาอีกทีหนึ่งว่า ชื่อ ไดเจ๊กห้า เป็นชื่อไดที่ชาวบ้านเรียกไปตามเหตุที่มีเจ๊กหาบเกลือจากชุมแสงไปหนองบัวไปขาดใจตายอยู่ที่ไดนั้น

เมื่อก่อนนั้น การไปซื้อข้าวของเครื่องใช้ของชาวหนองบัวและชุมชนท้องถิ่นโดยรอบ จะไปซื้อที่ตลาดชุมแสง หรือไม่ก็เดินเท้าขึ้นเหนือไปบางมูลนากและตะพานหินเมืองพิจิตรในปัจจุบัน

การเดินทางจากหนองบัวไปชุมแสงนั้นต้องไปด้วยการเดินเท้าและขี่เกวียนซึ่งอย่างเร็วก็ใช้เวลา ๒ วัน ในยุคที่ผมเกิดและยังเป็นเด็กพอจำความได้นั้นก็ยังคงมีสภาพดังกล่าวนี้อยู่

มีเจ๊กคนหนึ่งจากหนองบัวแกหาบเกลือมาจากชุมแสง หาบเดียวถึง ๕ ถัง ซึ่งเท่ากับขนาดหาบข้าวโดยทั่วไปของชาวบ้านแต่เกลือ ๕ ถังจะมีน้ำหนักมากกว่าข้าว ด้วยความหนักของหาบเกลือแต่ด้วยความขยันและจิตวิญญาณของพ่อค้าเจ๊ก แกหาบไปก็หยุดนอนและแรมทางไปเรื่อย แต่ก็ไปจนถึงไดเจ๊กห้าแล้วก็ไปขาดใจตาย ชาวบ้านเลยเรียกว่าไดเจ๊กห้า