สมัยเรียนจบปริญญาตรีใหม่ๆ ผมเคยโดนหลอกให้ขึ้นบรรยายในโรงแรม มีผู้เข้าฟังเกือบพันคน โดยไม่ยอมให้ข้อมูลใดๆ แก่ผมเลย บอกเพียงหัวข้อว่าอะไร และกลุ่มคนฟัง แต่ไม่บอกเรื่องสถานที่และจำนวนคน แต่สุดท้ายผมทำได้ และจากเหตุการณ์นั้นทำให้ผมกล้าในทุกเวที

ความตื่นเต้นจะเกิดขึ้นในช่วงแรกของการขึ้นเวทีเพื่อพูดเท่านั้น ดังนั้นคิดว่าความตื่นเต้นเป็นเรื่องปกติครับ เดี่ยวมันก็หาย และคิดเสียว่า มันจะหายไปเรื่อยๆ ดังนั้นในครั้งแรกๆ ปล่อยให้มันตื่นเต้นไปเถอะครับ ธรรมชาติ

ส่วนเรื่องเนื้อหากับเวลานั้น ปัญหามักเกิดจากการที่เราฝึกซ้อมพูด หรือการที่เราพยายามจะจำสิ่งที่เราจะพูดครับ ดังนั้นเมื่อเราพูดหมดในสิ่งที่เราเตรียมจะพูด ทำให้เรามีเวลาเหลือหรือไม่พอดีกับเนื้อหา

วิธีการแก้ไขคือ ไม่พยายามจำว่าจะพูดอย่างไร (จำคำที่จะพูดที่ละเอียดจนเกินไป) แต่ควรจำประเด็นหรือหัวข้อที่จะพูดก็พอ ส่วนเนื้อหาให้ถือว่าเราเป็นผู้รู้ดีในเรื่องนั้นอยู่แล้ว อธิบายไปตามความเข้าใจ

ดังนั้นในการเตรียมตัวจะพูด จึงเตรียมหัวข้อ ให้ดีวาดออกมาเป็นรูป ว่ามีหัวข้ออะไร ในแต่ละหัวข้อมีประเด็นอะไรก็พอ  เมื่อนั่นเวลาพูดจะเป็นธรรมชาติมากขึ้นครับ

ผมว่า สิ่งที่อยากในการพูดของผม คือ การที่จะให้ผมพูดเหมือนกันสองครั้งครับ เพราะเวลาผมจะต้องบรรยายผมจะโน้ตเฉพาะหัวข้อหรือประเด็นสำคัญเท่านั้น ส่วนเนื้อหาหรือตัวอย่างและลำดับของการนำเสนอจะอยู่ที่บรรยายกาศในแต่ละครั้งครับ

เมื่อเดือนที่แล้ว มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเขาเชิญผมไปบรรยายเรื่องเดียวกัน สองวันซ้อนๆ(แต่ผู้ฟังคนละกลุ่ม) แต่เนื่องจากเขายังไม่รู้ว่าผมเป็นใครเชี่ยวชาญเรื่องอะไร เขาเลยเชิญไปแก้ขัด โดยให้พูดหนึ่งชั่วโมงในเรื่องดังกล่าว

ผมก็เตรียมการบรรยายพร้อมฟรีเซ้นเตชั่นไปสำหรับหนึ่งชั่วโมงครับ หลังจากลงจากเวที กลุ่มผู้จัดแจ้งกับผมว่า พรุ่งนี้ขออาจารย์มาพูดอีกครั้งหนึ่งนะครับในเรื่องนี้ แต่ขอเป็น 3 ชั่วโมง ผมรับปากครับ และในวันที่สอง ผมก็ใช้ฟรีเซ้นเตชั่นเดิม แต่บรรยายสามชั่วโมง ไม่ใช่หนึ่งชั่วโมงเหมือนวันแรก

ทั้งนี้เนื่องจากผมใช้เทคนิคข้างต้นครับ (หวังว่าจะได้ประโยชน์นะครับ)