สวัสดีครับ...คุณ
 |
แต่อาจารย์ห้ามถามต่อนะครับ ว่าทำไมพระพุทธเจ้าจึงแบ่งธรรมออกเป็นสังขตธรรมและอสังขตธรรม
เพราะจนด้วยเกล้าจริงจริง (เกินภูมิปัญญาของสามัญชน )
ฮา ๆ เอิก ๆ...แต่ผมจะถามว่า...ภูมิปัญญาของสามัญชนรู้ได้เฉพาะเรื่องราวของสังขตธรรมเท่านั้นรึ...?ความเป็นปลาอยู่ในน้ำทำไมอยากไปอธิบายมังกรล่องหนอยู่ในฟากฟ้าเล่า...
ยังไม่พบงานวิจัยใดใดสนับสนุนข้อสันนิษฐานนี้นะครับ มีแต่อุปทานของผู้พูดเท่านั้น ...
การเล่าเรื่องจริงในอดีต...จนกลายมาเป็นนิทานที่บันทึกไว้เป็นภูมิปัญญาท้องถิ่นก็มีนะครับ...เช่น เรื่องจำปาสี่ต้น คณะหมอลำเรื่องทางภาคอิสานนำมาเผย
แพร่...คือเมื่อเด็ดกิ่งจำปา แก่กลายเป็นหักนิ้วก้อยของเด็กหนึ่งใน 4 คนนั้น...เมื่อฤาษีชุบชีวิตขึ้นมาได้ปรากฏว่า...เด็กน้อยนั้นไม่มีนิ้วก้อย เมื่อถามเขาก็ระลึกชาติได้ว่าโดนหักไป...นักปรัชญากรีกคนหนึ่งก็ระลึกชาติได้ตามประวัติว่าเขาเคยเกิดเป็นต้นไม้...
ฮา ๆ เอิก ๆ...แสดงว่ามีหลักฐานถ้าเราต้องการค้นหาจริง ๆ
เราสู้กิเลสด้วยกำลังทั้ง๕เรียกว่าพละ๕ครับ ...
เป็นมุมคิดที่น่าสนใจครับ...
เพราะสภาวะธรรม น้ำใจนักกีฬา เหล่านี้เกินความสามารถของภาษาสมมติ(เครื่องมือในการแสวงหา/จัดการความรู้ )จะบรรยายได้...
เมื่อพูดไม่ได้บรรยายไม่ถูกแล้วเราไม่เสียเวลาไปกับสิ่งเหล่านี้หรือ...ฮา ๆ เอิก ๆ
เวลาพระภิกษุท่านสอนผม ท่านจะให้ผมยืนขาเดียวจนเข้าใจคำว่า"ทุกข์ ...
สาธุอย่าให้มีบาป...นี่เข้าข่ายการทรมานตนเป็นอัตตกิลมถานุโยคหรือเปล่าครับ...ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับ