ขอบคุณค่ะพี่สาวที่ห่วงใยในสุขภาพ..ก็ดีขึ้นเป็นลำดับค่ะ...ก็ได้แง่คิดจากการป่วยไข้ว่า..โรคภัยของคนเรานั้นมันเริ่มจากน้อยไปหามากจนถึงมากที่สุดแล้วมันก็จะผ่อนตัวเองลง..ลดความรุนแรงลง..พอให้เจ้าของร่างกายได้ผ่อนคลายและหายในที่สุด..ด้วยเชื้อโรคนั้นมันคงทำใจยอมรับว่า..ร่างกายของมนุษย์ทุกส่วน ย่อมมีหน้าที่ปกป้องและผลิตภูมิต้านทานไม่ปรารถนาให้มันเจริญเติบโตในร่างกายนี้ได้อีก..แต่เมื่อยามใดเจ้าของร่างกายอ่อนแอเธอก็สามารถมาทักทายได้อีกนะ..และเมือ่เธอมาพวกเราก็จะทำหน้าที่ขับไล่เธอออกไปอีก..จนกว่าเจ้าของร่างกายนั้นๆจะไร้แล้วซึ่งความรู้สึก..แต่ถึงตอนนั้นเธอก็คงไม่สนุกด้วยหรอกนะ..ประมาณนั้นเลยค่ะพี่สาว...