ฉันว่ามีหลายเรื่องราวที่คนชาติตะวันตกน่าจะเรียนรู้เรื่องความสุขง่าย ๆ   การแบ่งปัน เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่  การละวางแล้วมีสุขใจ 

หรือเพราะฉันเป็นคนไทย เป็นชาวพุทธ  ฉันจึงเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง  แม้จะเป็นสิทธิ์  แต่ถ้าเราไม่ใช้สิทธิ์แล้วเป็นสุข ก็น่าจะยินดีสละสิทธิ์

ตอนไปเวียดนามหลายปีก่อนเคยที่จะไม่ไปใช้สิทธิ์บางอย่าง แล้วเลือกที่จะนอนแช่ที่ห้องพักของโรงแรม  โดนเพื่อนแซวว่ามาทำไม มาแล้วนอนพักในโรงแรมเฉยๆโรงแรมบ้านเรามีให้พักถมไป

แต่การนอนในห้องพักเฉยๆในช่วงนั้นทำให้ผมได้ดูรายการสารคดีทางทีวีในเรื่องราวที่น่าตื่นเต้น ประทับใจมาก(ทั้งที่ฟังภาษาเวียดไม่รู้เรื่อง)

ผมได้ดูสารคดีเรื่องของ "ชนชาติจาม"ที่มีงานพิธีกรรมบางอย่างที่ดูยิ่งใหญ่มากคล้ายๆพิธีกรรมทางพราหมณ์ มีการเดินทางเดินขึ้นเขา มีความเข้าร่วมพิธีกรรมเยอะเลย  ถามไกด์ในภายหลังว่ามี "ชนชาติจาม"อยู่เปนจำนวนมากในเวียดนาม อาจจะพอๆกับ "ชนชาติผู้ไท"ด้วยซำได้ความรู้ใหม่ ทั้งๆที่เคยเรียนมาว่าชนชาติจาม หายไปจากโลกนี้แล้วอย่างไร้ร่องรอย

ต่อมาได้ดูสารคดี "ชนชาติผู้ไท"ดูศิลปวัฒนธรรม มีภาพการร่วมขบวนเวียดกงรบชนะฝรั่งเศษที่เมืองแถน   ทำให้อยากไปเมืองแถน  คุยกับไกด์ ดูเขารู้เรื่องผู้ไทดีเขาให้เกียรติในฐานะมิตรสหายร่วมปลดปล่อย สร้างชาติใหม่ ทำให้คนผู้ไทที่นั่นมีสิทธิพิเศษ "เป็นเขตปรกครองตนเอง"เขตเดียวในประเทศเวียดนาม

สุดท้ายได้ฟังเพลง ดูคอนเสิร์ต เพลงเพราะๆอย่าง "เกวเฮือง"บ้านเกิดเมืองนอน แต่เมือออกไปข้างนอกจะหาซื้อซีดีเพลงดังกล่าวกว่าจะซื้อได้....เขาฟังสำเนืยงเราไม่รู้เรื่องแต่ก็ได้เพลง "เกวเฮือง"ตามที่ได้ดูในทีวีจนได้ในที่สุด

นั่นเป็นความสุข บนความบังเอิญของคนขี้เกียจเมื่อหลายปีก่อนครับ