เรื่อง คุณกอบสุข
สวัสดีคะ ดิฉันชื่อ กอบสุข สมบูรณ์ เป็นทันตแพทย์จบใหม่ (3 ปี แล้ว) ดิฉันเป็นคนหนึ่ง (เหมือนกับทุก ๆ คน) ที่อยากมีความสุข ไม่อยากมีความทุกข์ และคิดว่าอาชีพทันตแพทย์เป็นอาชีพที่ดี (มีกิน มีเกียรติ) ที่สามารถช่วยเหลือผู้อื่นที่ได้รับความทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดของฟัน และช่องปากได้ และผลจากการได้ช่วยเหลือผู้อื่นให้พ้นจากความทุกข์เหล่านั้นก็ทำให้เรามีความสุข แต่ทำไมดิฉันยังต้องตามหาความสุขอยู่ร่ำไป เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนใกล้จะจบปี 6 ของการเรียนทันตแพทย์ ซึ่งช่วงนั้นเป็นชีวิตที่เข้มข้น และเหน็ดเหนื่อย (ทั้งกาย และใจ) ทำให้คิดว่าถ้าเรียนจบได้คงจะมีความสุข และมันก็เป็นจริง เมื่อเราทำงานได้ครบตามปริมาณงานที่แต่ละคลินิกกำหนด (แม้ว่าจะไม่ทันตามเวลาที่กำหนด) และสอบผ่านทุกวิชา จากนั้นก็ได้ไปทำงานที่โรงพยาบาลชุมชนแห่งหนึ่ง สมตามเจตนารมณ์ของบัณฑิตใหม่ ที่ต้องการรับใช้ชาติ และประชาชนผู้กำลังรอหมออยู่ ได้รับเงินเดือน ประมาณ 8000 บาท รวมกับเงินค่าตอบแทนอื่น ๆ อีก ได้ประมาณ 20000 กว่าบาท ก็รู้สึกพอใจ ดีใจ และมีความสุขกับการได้ทำงานที่เรารัก และสามารถเลี้ยงชีพได้ด้วยตนเอง เวลาผ่านไปหนึ่งปีดิฉันเริ่มรู้สึกว่าความสุขที่เคยได้รับเริ่มลดลง ความทุกข์เข้ามาแทนที่เมื่อคิดว่าอยากมีรายได้เพิ่มขึ้นเพราะยังไม่มีรถยนต์ขับ และลำพังรายได้ที่มีอยู่คงไม่เพียงพอ บังเอิญได้พบเพื่อนเก่าซึ่งทำงานกับคลินิกเอกชนแห่งหนึ่ง โดยมีเวลาทำงานตามเวลาราชการ (เหมือนเรา) กระซิบบอกเราว่ารายได้ต่อเดือนของเขามากกว่าเราเท่าตัว ยิ่งทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่มีความสุขแล้วถ้าต้องทำงานอยู่ในที่ทำงานเดิมนี้ ดิฉันจึงตัดสินใจลาออกจากการรับราชการ แล้วไปหางานทำตามคลินิกเอกชนในจังหวัดใหญ่แห่งหนึ่ง เริ่มจากทำงานวันจันทร์ถึงศุกร์ตามเวลาราชการ และได้รับค่าตอบแทนเป็นที่น่าพอใจก็เริ่มมีความสุขอีกครั้ง เริ่มวางแผนซื้อรถยนต์ และเริ่มทำงานมากขึ้นโดยเพิ่มการทำงานในตอนเย็นของบางวัน ได้รับค่าตอบแทนมากขึ้น ก็จับจ่ายใช้สอยสะดวกขึ้นทำให้มีความสุขมากขึ้น และต้องการสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นเครื่องอำนวยความสะดวก เครื่องแต่งกาย เครื่องประดับที่มีราคามากขึ้น ในที่สุดได้ตัดสินใจซื้อบ้านจัดสรรหลังหนึ่งในใจกลางเมือง (ราคาหลายล้านบาท) ซึ่งเป็นบ้านในฝันที่ดิฉันคิดว่า “บ้านคือวิมานของเรา” เพราะจากนี้ต่อไปดิฉันได้อยู่บ้านเฉพาะตอนนอน และมีความสุขอยู่ในความฝัน ส่วนเวลากลางวันและช่วงเย็นตั้งแต่จันทร์ถึงอาทิตย์ดิฉันต้องตรากตรำทำงานเพื่อหาเงินมาแลกกับสิ่งต่าง ๆ ที่ตัวเองได้กอบโกยเข้ามา (อย่างไม่รู้จักพอ)แล้วความสุขมันอยู่ที่ไหนกันแน่ สุขจริงหรือสุขปลอม สุขลุ่ม ๆ ดอน ๆ หรือ สุขนิรันดร์.. (กอบสุข (ไม่) สมบูรณ์ 2 กุมภาพันธ์ 2550)