กราบนมัสการ พระมหาแล ขำสุข(อาสโย), สวัสดีค่ะ อาจารย์ ดร.วิรัตน์ คำศรีจันทร์, และฝากสวัสดีไปยังพี่ณัฐรดาด้วยค่ะ

พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น แหล่งเรียนรู้ที่ไม่มีชีวิตชีวา?? : เห็นรูปแบบศูนย์การเรียนรู้และห้องเรียนธรรมชาติของโรงเรียนปิยะชาติพัฒนา ทำให้สะท้อนถึงพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นที่ในปัจจุบันเกิดขึ้นมากมาย ถึงแม้ท้องถิ่น ชุมชน หรือหลายๆ ท่านพยายามที่จะเชื่อมโยงองค์ความรู้ท้องถิ่น ถ่ายทอดออกมาในรูปแบบของพิพิธภัณฑ์ แต่มองโดยภาพรวมแล้ว องค์ความรู้ที่มีอยู่ในพิพิธภัณฑ์ ยังออกมาในลักษณะที่ตายตัว  ติดรูปแบบมากจนเกินไป จนทำให้ข้อมูลที่อุตสาห์ค้นหาจนคิดว่าสมบูรณ์ดีแล้วนั้น ไม่เกิดความไหลลื่น ไม่มีชีวิตชีวา เด็กๆ เลยไม่ค่อยให้ความสนใจ ไปเดินห้างสรรพสินค้าสนุกกว่าเป็นไหนๆ

บัาน วัด โรงเรียน แหล่งเรียนรู้ ขั้นพื้นฐานในชีวิต : พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นส่วนใหญ่ จะอยู่ในบริเวณ วัด โรงเรียน หรือไม่ก็บ้าน ซึ่งถือว่าเป็นแหล่งเรียนรู้พื้นฐานของชีวิตอยู่แล้ว และก็มีชุมชนหลายชุมชนเริ่มทำพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นที่เกิดจากผสมผสานแหล่งเรียนรู้ทั้ง ๓ ให้เป็นเนื้อเดียวกันในเชิงท่องเที่ยว บวกด้วยโครงการของรัฐ เช่น ศูนย์ ๓ วัย นำวัยคุณปู่ คุณย่า คุณแม่ คุณพ่อ และคุณลูกมาเรียนรู้ไปพร้อมๆ กัน .. เรียนรู้วัฒนธรรมไขว้กันไป ไขว้กันมา ดูน่าสนุก ... แต่ก็มีคำพูดของผู้ใหญ่ท่านนึงที่บอกว่า ...

"ในปัจจุบันทำนาด้วยปาก" การกลับสู่ถิ่นเดิมของครอบครัวใหม่ที่เป็นลูกหลานชาวนา แต่มิได้ซาบซึ้งกับการทำนาเท่าที่ควร ทำได้เพียงบอกเล่ากันไปอีกต่อนึง เสมือนว่าการทำนาเป็นเพียงตำนานของชุมชน ..

แต่อย่างไรก็ตาม แหล่งเรียนรู้ที่สามารถทำให้เด็กๆ ได้ทั้งเรียน และรู้ แล้วยังสามารถนำไปปฏิบัติเอง ได้จริงๆ นั้น ถือว่าเป็นแหล่งเรียนรู้แบบบูรณาการที่มีศักยภาพนะค่ะ .. เพียงขอให้มีผู้ใหญ่ใจดี ให้ความสนับสนุน หรือเป็นพี่เลี้ยงให้เท่านั้นเอง ..