สวัสดีครับ พี่เม่ย,

โอ้โห ยกยอกันเกินไป เกินไปครับ รงค์ วงษ์สวรรค์ นั่นระดับไท้ซือแป๋ ประเภทมังกรเทพยดาเห็นหางมิเห็นหัวอะไรเทือกนั้น ผมหัดเขียนอยู่ระดับไส้เดือนดิน ไม่เห็นหาง ไม่เห็นหัวมากกว่าครับ

คุณพี่เม่ยครับ มันเป็นความลำบากของกิจกรรมสุนทรียสนทนาอย่างนึง ตรงที่เรากำหนดว่าจะได้อะไรจากกิจกรรมนี้ออกมาเป็นคำพรรณนาได้ยากจริงๆ ทั้งก่อนร่วมแลหลังร่วมกิจกรรม (ขนาดท่านโยดาผู้เป็นกระบวนกรยังต้องใช้ฌานทัศนะเป็นพักๆ ว่างวดนี้ออกอะไร เอ๊ย จะทำอะไรต่อไปดี)

จริงๆแล้วพี่เม่ยอาจจะอ่านสนุกกว่า ถ้าลองแจมคิดตามว่า เอ... แล้วตัวพี่เม่ยเองมีประวัติความเป็นมาในการ อ่าน ยังไง ก็เป็นเรื่องที่น่าลองมากๆครับ แล้วยิ่งถ้าได้เอามา share กัน ผมว่า collective thought จะยิ่งทรงพลังมากขึ้นกว่าเดิม เสร็จแล้วอาจจะลองจินตนาการต่อ ว่าจากที่เราเป็นเราทุกวันนี้ ถ้า สามารถจะ ทำให้ดีขึ้น ในเรื่องการอ่าน การเขียน (อาจจะไม่ต้องแปลก็ได้) แล้ว อยากจะทำเรื่องอะไรมากที่สุด

ส่วนที่วงนี้จะเกิดอะไรขึ้นต่อนั้น ใจเย็นๆครับ ของดีต้องปล่อยให้มีการห้อยแขวน หน่วงไว้ก่อน อย่าพึ่งลิ้มจนหมดแท่งรวดเร็วเกินไป ลองเอาของพี่เม่ยเองมาสอดประสาน พันพัว นัวเนีย กับสิ่งที่จะค่อยๆขยายกลีบเผยเกสรจากที่แห่งนี้ไปเรื่อยๆ (ประมาณ 10 ตอน... มั้ง)