คิดถึงคะ ประทับใจในบทความ ที่มีใจและศิลปะ ของการเป็นครูคะ ตีเด็กเพื่อช่วยเด้กได้คิดและได้ตระหนัก ในการถูกลงโทษมีเหตุและผล ทำไปเถอะคะ คนได้ดีเพราะไม้เรียวก็มีมากมายหลายคน ไม่ใช่ตีเพราะอารมณ์ ครูคิมเพียงเย้าเด็ก เผอิญมีไม้เรียวติดมือ  แต่ไม้ไผ่เล็กๆ  เป็นเรียวเล็ก มันจะรู้สึกเจ็บลึกๆนะคะ ไม่เคยโดนครูคิมตี พอโดนต้องไปรดน้ำมนต์ เขาก็คงตระหนักว่า เขาทำตัวแย่แล้ว ต้องแก้ไขใหม่ หรือแก้ตัวใหม่ 

“ในเวลาที่เรามุ่งสอนแต่วิชาความรู้ เรากลับสูญเสียการสอนอีกอย่างหนึ่งซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่สุดต่อพัฒนาการของมนุษย์ นั่นก็คือการสอนให้มีวินัยในตนเอง มีความมุ่งมั่น อดทน และความไวต่อการรับรู้ความต้องการของผู้อื่น ซึ่งการสอนเช่นนี้ เพียงมีผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะและมีความรักความเมตตาคอยอยู่ใกล้ชิดเด็กเท่านั้นก็ทำได้แล้ว...” อีริค ฟรอมม์ :  The Art of Loving หรือ ศิลปะแห่งการรัก

บทความเหล่านี้ ที่ครูคิมตั้งใจจะพิมพ์เป็นเล่มใช่ไหมคะ แล้วจะเข้ามาเยี่ยมอ่านนะคะ แต่เวลาอ่านมีไม่มากเหมือนเดิมแล้วคะ สวัสดีคะ คิดถึงเสมอคะ