ป๊ะ เขียนได้ข้อคิดดีมาก อดีตครูนักเรียนเวลาเลื่อนชั้น ปิดเทอมลาจากกัน ก็ร้องไห้อาลัยเหมือนจะไม่ได้พบกันในชั้นต่อไปการศึกษาหน้า แค่ปิดเทอมยังอายัลอาวรณ์ ซึ่งส่อให้เห็นว่า ครูกับนักเรียนมีความรักความผูกพันรักกันจริงๆ

และก็มีคนได้ดีเพราะไม้เรียว มาก็มาก เด็กเกสมัยก่อนพอสอนเตือนสติกันได้  เกในสมัยนี้ ครูกลัวนักเรียน กลัวผู้ปกครองนักเรียนพร้อม  เพราะเด็กมีอาวุธรุนแรง

และเรื่องการอ่านหนังสือ ป๊ะเปรียบเทียบให้เห็นได้ สมัยสุเรียน ก็เหมือนป๊ะว่าเลย จนบางครั้งสุเองก็ยังสับสน อย่างสุจบมอ  6    มอ 6  สมัยก่อน กับสมัยนี้ ก็ต่างกันมากเลยคะ  ถ้าใครถามสุจบ 6 ไหม สุมานั่งคิด ถ้าจบมอ 6 แบบสมัยนี้ไม่ใช่ รู้สึกมันต่ำต้อยเกินมอ 6 สมัยแต่ก่อนมาก  แต่ดี สุจบมากกว่า มอ 6 คะ  มันต่างกันคะกับมอ 6 สมัยนี้

ที่ป๊ะว่ามา ก็อยากอัดครูเหมือนกัน สามีเป็นครูคะ อยากอักสามีก่อนเพื่อน อย่าคิดมากคะ

ครูไม่มีไม้เรียว ทหารตำรวจไม่มีปืน แล้วจะประสบผลในวิชาชีพได้อย่างไร

หรือครูสมัยนี้ เปลี่ยนไป ความรับผิดชอบไม่สมกับเงินเดือน เด็กก็เหลือขอมากขึ้น อยู่ด้วยความจำใจ เพราะนอกจากอาชีพครูแล้ว ไม่รู้จะไปทำอะไรได้อีก

หรือสอนทุกวัน เบื่อหน่าย สอนเด็กไม่น่าสอน  เซ็ง ๆๆๆ ไม่มีชีวิตชีวา วันไหนก็เปิดแต่หนังสือ สอนตามหนังสือ  หรือเพราะครู ไม่มีหัวคิดพัฒนา เพราะมันเกินความจำเป็น

ป๊ะ  ป๊ะ สุว่า สุพูดมากไป เดี๋ยวป๊ะ จะลบของสุออกอีก พอแล้วนะคะ ป๊ะ

-สุดท้ายขอเป็นกำลังใจครูทั้งหลาย ที่อยู่เพื่อเด็ก สร้างสรรค์เพื่อเด็กคะ เด็กดีอยู่ที่ครูสอนคะ  จะเป็นพ่อพิมพ์ แม่พิมพ์แบบไหนกัน สุดแต่ใจครูจะไขว่คว้าคะ สวัสดีคะ

-ป๊ะ สุก็ยากเลี้ยงเหลน จะจ้างคนมาเลี้ยง ก็ไม่รู้จะจ้างใคร ถึงจะถูกใจ คงต้องเลี้ยงเอง และอะไร ที่มันขัดกับการเลี้ยงเด็กจะตัดออกหมด GTK ก็จะน้อยลง  กล่องนมก็รีบล้างๆ ส่งให้ครูน้องโย่ง แล้วยุติ  การจัดรายการก็จะหยุด ค้าขายนั่งเฝ้าอย่างเดียวดูแลเหลนไปพร้อม เอ้า! แล้วมาบอกป๊ะทำไม ตอนนี้สับสน วันครูคะ