พวกหมอเรามีวิชาหนึ่งเป็นโดยไม่ต้องเรียนคือ unreasonable over-selfconfdience ครับ

ผมเข้าใจว่ามาจากตอนที่เราเป็น นศพ. เราพบว่าถ้าเรา "มีฟอร์ม" ดี ภูมิฐาน ไม่เพียงแต่คนไข้ร่วมมือกับเรา แต่ตัวเราก็รู้สึกดีด้วย

ทำๆไปปรากฏว่า "มาดมั่นใจ" ที่ข้างในกลวงนั้น ค่อยๆซึมติดตัวเข้าไปเรื่อยๆ บ่อยครั้งที่เวลาหมอทำหน้าเรียบเฉย มั่นคง หนักแน่นนั้น เกรงว่ามีไม่น้อยที่ข้างใน no idea at all

เอามาเปิดเผยตรงนี้ คนทั่วๆไปอาจจะหนาว แต่ขอให้ทราบเถอะครับ เพระผมเกรงว่า การรักษาหน้า ในปัจจุบันนี้ มันชักจะมากไปแล้ว ผลที่ตามมาก็คือ over-expectation คาดหวังสูงลิ่วเกินจริง เพราะหมอไม่กล้าบอกว่าไม่รู้ ทำไม่ได้

เคยมีกระทู้นึงในคณะแพทย์นานแล้ว มีน้องหมอเขียนมาว่าบางทีจำ dose ยาไม่ได้ ต้องหาทางเลี่ยงแอบไปเปดิ TIMS (คู่มือยา) หลังห้อง ผมถามไปว่าเปิดต่อหน้าคนไข้ไม่ได้หรือ ยามีตั้งหลายร้อยพันชนิด ใครจะไปจำได้หมด น้องก็บอกว่ามันเสียความศรัทธาของผป.ไป

 จริงๆคือ เสียหน้า

ผมเองก็ไม่แน่ใจนะครับว่า ใจจริงแล้ว คนไข้ต้องการให้หมอ รักษาหน้าเยอะๆ หรือว่าชอบหมอที่ตรงไปตรงมา ไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้ มากกว่ากัน