...พี่อาจารย์ดร.วิรัตน์น้องครูอ้อยเล็กคงแก่มากไปหน่อยค่ะ..เลยขี้บ่น...ทั้งนี้ทั้งนั้นในการทำวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาลูกศิษย์พี่อาจารย์ดร.วิรัตน์ได้ขวัญและกำลังใจที่ดีจากอาจารย์ที่ปรึกษาไงคะ..บรรยากาศจึงจบลงด้วยแฮปปี้ไม่ได้จบลงด้วยคราบน้ำตาไงคะ..การเป็นนักศึกษาในระดับปริญญาโทบางครั้งก็เหมือนเด็กขวัญและกำลังใจจากอาจารย์ที่ปรึกษา ย่อมเป็นพลังมหาศาลที่จะทำให้การศึกษานั้นนำประโยชน์ที่ได้จากการเรียนไปประยุกต์ใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ..แต่หากไม่ใช่ล่ะ..นักศึกษากลุ่มดังกล่าวคิดแตกแยกออกเป็น 2 กลุ่ม อีกกลุ่มหนึ่งอาจตั้งหน้าสู้และนำไปสู่ผลสำเร็จด้วยปัจจัยหลายๆอย่างอาจเปลี่ยนที่ปรึกษาไปเลยก็มี อีกกลุ่มหนึ่งอาจจะไปหาที่ที่เรียนแล้วจบง่ายกว่า..แบบว่าไม่ง้อก็ได้มาเรียนเสียตังค์เสียเวลาแล้วยังมาถูก...สารพัดอย่างนี้เป็นต้นค่ะพี่อาจารย์...เลยบ่นๆแบบลอยๆแต่มีนัยสำคัญ..แต่ก็ถือว่า...ความแตกต่างระหว่างบุคคลเป็นเหตุก็แล้วกันค่ะ...มีโอกาสอาจมาเรียนต่อดร.กะพี่อาจารย์บ้างก็ได้นะคะ..แต่ดูสติปัญญาและกำลังกายก่อนค่ะ...ปีใหม่แล้วคงมีอะไรดีๆกะเขาบ้างหรอกค่ะพี่อาจารย์ฮี่ๆๆๆ