สวัสดีครับ Sila Phu-Chaya

ผมยังมีชีวิตเดินทางไปกับการงาน ไม่ได้นอนต่อเนื่องมาเป็นสัปดาห์ จึงถือโอกาสนอนบนรถให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  ช่วงนี้กำลังเริ่มวางแผนที่จะทำงานเพื่อสังคมในเร็วๆ นี้  โดยการจัดกิจกรรมต้านลมหนาวร่วมกับเพื่อนพ้องน้องพี่ทั้งที่กำลังเรียนและจบไปแล้ว...

สำหรับกลอนบทนี้  เขียนเพราะรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ...
ใช้เวลาไม่มากครับ  เขียนเท่าที่รู้สึกได้ ใช้คำง่ายๆ เหมือนกำลังนั่งบอกเล่าอยู่ต่อหน้าคนที่เรารักนั่นเอง

ขอบคุณครับ