สวัสดีครับ...

อ่านบันทึกอาจารย์แล้ว ทำให้ผมได้ทบทวนตัวเองอย่างใคร่ครวญไปด้วย  ตั้งเเต่บันทึก เรื่องของ คนบ้าคนหนึ่งแถบย่ายเยาวราช เเล้ว...

เรามักลืมไป ลืมความสวยงามที่มีมากมาย เรามัวแต่มุ่งตรงไปยังจุดเป้าหมาย น่าเสียดายเรื่องราวดีๆระหว่างทาง

เรื่องราวอาจารย์ในบันทึกนี้ที่บ้าน เป็นการภาวนาอย่างหนึ่งนะครับ

ผมนั่งสนทนากับ ดร.ยุวนุช ที่ระเบียงริมน้ำป่าสักในวันหนึ่ง อาจารย์เล่าให้ผมฟังว่า ในวันที่เงียบสงบ อาจารย์จะได้ยินเสียงต่างๆรอบตัว และจะคาดคะเนระยะใกล้ ไกล เสียงที่ว่าเบาๆแต่ต้นเสียงไกลๆก็ยังเเว่วกังวานมา มีสมาธิ และมีความสุขกับการนั่งนิ่งๆเพื่อฟังความเคลื่อนไหวเหล่านั้น

บันทึกนี้ทำให้ผมคิดถึงบทสนทนา ระหว่างผม กับ ดร.ยุวนุชครับ

-----------------------------------------

เย็นวันนี้ ผมก็ลองนั่งเงียบๆที่ห้องพักที่ศาลายา ผมก็ได้ฟังเสียงนกหลากชนิดจากป่าเล็กๆหลังห้อง อย่างน้อยผมก็แอบเห็นครอบครัวนกกระจิบที่มีความสุข รังของเขาอยู่หลังห้องผมเอง(เพียงมือเอื้อมถึง)  เราอยู่ด้วยกันมานานเเล้วครับ จนเขาคุ้นกับผมและผมเองก็คุ้นกับเขา

ทุกวันนี้ เขาจะส่งเสียงปลุกผมทุกตอนเช้า