ความจริงกิจกรรม มอบจักรยานมิตรภาพจากโอซาก้า ที่ผ่านมา มีเกร็ดเล็ก เกร็ดน้อย อีกมากมายเรื่อง เสื้อก็เช่นกันเราก็ดั้นด้นไปหาแหล่งที่ถูกที่สุด แหล่งสกรีนที่ถูกที่สุด(ราคาถูกกว่าที่อ.เวียงสาครึ่งต่อครึ่ง) ติดต่อ ต่อรองกับร้านอยู่หลายวันราคาที่เก็บเงิน กับชาวบ้านและผู้รับเสื้อถามว่าแน่นะราคานี้ ทำไมไม่เก็บร้อยบาทไปเลยขี้เกียจทอนเพราะทั่วไปเสื้อเหลืองที่ขายกันอยู่ราคามันสูงเป็นร้อยบาทขึ้นไปเสื้อนี้ถูกแบกขึ้นรถทัวร์ ๔๐๐ ตัวจาก กทม.คืนวันที่ ๑๙ ม.ค. โดย ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง กับ เด็กชายคนหนึ่งอายุ ๑๑ ปี ไปคัดแยก แปะชื่อ แยกขนาดให้เข้ากับคนใส่ ที่บ้านสถานเช้านั้นเลย คนทำไม่ได้กินข้าวเช้า ทำชนิดนาทีต่อนาที จนถึงงานเริ่มที่น่าน ไม่งั้นจะเกิดการโกลาหลเป็นที่ยิ่ง เมื่อถึงเวลางานแจก มีส่วนหนึ่งที่ทำไว้สำหรับ ให้เป็นของที่ระลึก คนญี่ปุ่น ขอเพิ่มอีก ขณะที่มาเชียงใหม่ล่าสุดนี้ ก็ถามถึงอีกแต่บอกว่า ซอรี่ๆ ไม่มีสักตัวแล้วครับท่าน คนทำเองก็ไม่ได้ใส่ ไม่มีสักตัว ก็ เอ วัง ด้วยประการละฉะนี้