สวัสดีค่ะ อาจารย์วิรัตน์ คำศรีจันทร์

ภาวะการต่อต้านภายในกับความสูญเสียด้วยความสงบ เข้มแข็งเพื่อเป็นกำลังใจ

มองอย่างปัจเจกที่ทำเพื่อสุขภาวะของครอบครัว แผ่ขยายออกไปสู่ชุมชน และสังคม การเปิดมือ และแขนออกไปกว้างๆ พร้อมขยับ เคลื่อนย้ายตัวเองน่าจะได้ผลดีกว่าการรอคอยให้ใครหยิบยื่นมือมาให้ วิถีของสรรพสิ่งคงเป็นตัวบอกได้

การอยู่อย่างเป็นกลุ่ม ชุมชน คงดีกว่าการอยู่เป็นเอกเทศ (อาจารย์เคยกล่าวไว้) เกิดการเรียนรู้ที่จะอยู่รวมกันเป็นหมู่เหล่าที่เป็นไปตามกฏ ตามเกณฑ์ของสังคม .. เสี้ยวหนึ่งของมนุษย์ ความความเอื้ออาทรต่อตนเอง และผู้อื่น การอ่อนน้อมถ่อมตนยังคงมีอยู่ในเบื้องลึกของจิตใจ คนไทยเป็นคนรู้กาละเทศะออกค่ะ แม้กระทั่งนักเลง หรือขี้ขโมย  พวกที่ถูกตำรวจจับได้นั่นคงเพราะไม่รู้กาละเทศะนั่นแหละค่ะ ฮ่าา

............................................................

(เอ่อ .. เขียนมาร่วม ๑ หน้ากระดาษ A๔ เขียนแล้วหายเกลี้ยง หมดแรงเขียนต่อ ) ^^"