สวัสดีครับคุณ poo : ที่เราได้ยินได้ฟังกันมาก็คงเป็นในทางทฤษฎีและความคิดนึกเอาอย่างนั้นกระมังครับ แต่ความเป็นจริงเป็นอย่างไรนั้นผมมิบังอาจตอบหรืออธิบายได้เลยครับ ทว่า หากเทียบเคียงกับประสบการณ์ที่เคยแก้ปัญหาความทุกข์ร้อนต่างๆ ทั้งหนักบ้างเบาบ้างนั้น ก็เห็นด้วยตนเองว่ากำลังใจและพลังชีวิตด้านในของเรานั่นแหละครับที่เป็นเครื่องช่วยได้ดีที่สุด

แต่ในภาวะปัจจุบันขณะ ของยามนั้น มันไม่ได้เกิดจากความต้องคิดถึงสิ่งดี สิ่งงาม มันเป็นของมันไปเอง ซึ่งพอผ่านไปแล้ว ก็จะรู้สึกได้แก่ตนเองทุกทีว่า ความสามารถรำลึกถึงความดีและสิ่งแง่งามอย่างที่คุณ poo ว่านั้น ต้องทำให้ตนเองอย่างสะสมทีละเล็กละน้อยอยู่เสมอในชีวิตประจำวันของเรานั่นเอง แต่ว่าแต่ละคนก็คงถูกกับวิถีปฏบัติที่แตกต่างหลากลหายกันไปนะครับ