“…..ชีวิตยามทรุดโทรมร่วงโรยกระทั่งต้องพรากจากกันไปนั้น ไม่มีสิ่งใดที่จะต้องเสียใจ เพราะมันก็เหมือนกับต้นไม้ที่กิ่งไหนหมดอายุของมัน มันก็จะค่อยๆแห้งและร่วงโรยไป  แต่ที่ร้องไห้นั้นเพราะสงสาร…..”  

เป็นประโยคที่ไม่ต้องมีคำอธิบายใดๆเลยนะคะพี่อาจารย์ดร.วิรัตน์..ความซาบซึ้งของคุณยายกับคุณตาเกิดจากการใช้ชีวิตคู่ที่มีแต่ความเข้าอกเข้าใจกัน ประคับประคองมาจนเป็นไม้ใกล้ฝั่งมาทั้งคู่ สงสารที่คุณตาไม่ได้ไปหลับที่บ้านนะคะ..ถ้าได้กลับบ้านคุณตาคงหลับสบายกว่านนี้ค่ะ...การกลับมานอนหลับที่บ้านของตนเองเป็นความต้องการแห่งวาระสุดท้ายของมนุษย์เราจริงๆค่ะ..คุณตาของอ้อยเล็กขอกลับบ้านและมานอนจับมือของแม่อ้อยเล็กจวบจนวาระสุดท้ายของลมหายใจ..ตอนที่ยังมีสติคุณตาจะเพ้อเรียกแต่อีหนูๆอยู่ตลอดเวลา การจับมือตาไว้ทำให้ตาสงบและเหมือนอุ่นใจและจากไปอย่างสงบ..ระหว่างนี้ญาติพี่น้องก็จะมาห้อมล้อมสวดมนต์ภาวนา ให้นึกถึงพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ คุณตาอุ่นใจและพวกเราก็ทำหน้าที่ส่งคุณตากลับบ้านด้วยใจที่ว่าเราได้ทำสิ่งที่ดีที่สุดในวาระลมหายใจสุดท้ายของคุณตาแล้วค่ะ...